ၿမန္မာႏိုင္ငံဟာ ကံေကာင္းသတဲ့
by Aung Moe Win on Wednesday, October 10, 2012 at 11:38pm ·
ၿမန္မာႏိုင္ငံဟာ
နယ္ဆင္မင္ဒဲလား လို ေခါင္းေဆာင္တေယာက္နဲ႔ ေဂၚဗာေခ်ာ့ လို
ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေရးလုပ္ခ်င္သူတေယာက္ကို တၿပိဳင္တည္းရလိုက္တဲ့ အတြက္
ကံေကာင္းသတဲ့။လြန္ခဲ့တဲ့ အပတ္တံုးက ႏိုင္ငံတကာ သတင္းစာေတြကို
ၿပန္တုန္႔ၿပန္ထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးကို လြတ္လပ္တဲ့အာရွအသံရဲ႕
ႀကာသာပေတးညပိုင္းအစီးအစဥ္မွာ ေဆြးေႏြးခဲ့တယ္။
ႏိုင္ငံတကာ သတင္းမီဒီယာေတြကိုႀကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ၿမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦးၿဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ နဲ႔ ဦးသိန္းစိန္တို႔ရဲ႕ ခရီးစဥ္ေတြ၊ သူတို႔အေပၚ ႏိႈင္းယွဥ္သံုးသပ္ထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ဒီမိုကေရစီေရးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ၿခည္ေတြကို ေဝေဝဆာဆာေတြ႔ၿမင္ေနႀကရပါတယ္။ နယူးေယာက္တိုင္း သတင္းစာႀကီးမွာ ဆိုရင္ ၿမန္မာႏို္င္ငံဟာ နယ္ဆင္မင္ဒဲလား နဲ႔ ေဂၚဗာေခ်ာ့ လို ပုဂိုလ္ႏွစ္ေယာက္ကို တၿပိဳင္တည္းရတဲ့အတြက္ ကံေကာင္းတယ္ လို႔ ၿခီးႀကဴးေထာပနာၿပဳထားၿခင္းကို ႏိႈင္းယွဥ္ၿပထားမႈအေပၚ ၿပန္လည္ေခ်ပထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းေနပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကို ေတာင္အာဖရိက လြတ္ေၿမာက္ေရးေခါင္းေဆာင္ နယ္ဆင္မင္ဒဲလား နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ထားၿပီး သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ ကိုေတာ့ ဆိုဗီယက္ၿပည္ေထာင္စုရဲ႕ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရးကို ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေရးလုပ္ခ်င္သူ ေဂၚဗာေခ်ာ့ အၿဖစ္နဲ႔ ရည္ညႊန္းခ်င္ပံုရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အဲ့ဒီ ႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္ေတြကို အၿပင္းအထန္ၿငင္းဆန္ခဲ့ႀကပါတယ္။
နယ္ဆင္မင္ဒဲလား ဟာ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ၂၇ ႏွစ္ေက်ာ္ အဖမ္းခံခဲ့ရၿပီးတဲ့ေနာက္ သူရိွတဲ့ေနရာကို လူၿဖဴအစိုးရက လာေရာက္ညွိႏိႈင္းခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္အာဖရိက ေရြးေကာက္ပြဲေတြမွာ သမၼတအၿဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေပးခဲ့ပါတယ္။၊ ၿမန္မာစစ္အစိုးရကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ၂၀၀၈ အေၿခခံဥပေဒ စည္းဝိုင္းထဲကို ဝင္မလာမၿခင္း၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ နဲ႔ အေပးအယူမလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကလည္း သူတို႔ရဲ႕ အတြင္းစည္းထဲမွာ ဝင္ေရာက္ကစားခဲ့ပါတယ္။ အမုန္းတရား တစံုတရာမွ မေၿပာဆိုပဲ၊ အတိတ္ရဲ႕ နာက်င္ဘြယ္အၿဖစ္အပ်က္ေတြကို ၿပန္လည္ ေကာက္ေႀကာင္းမၿခစ္ပဲ၊ ေမတၱာတရား အေငြ႔အသက္ေတြလႊမ္းၿခံဳေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးလမ္းေႀကာင္းတခုကို စတင္ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒေတြမွာ အကန္႔အသတ္ေတြမ်ားလြန္းတဲ့အၿပင္၊ သမၼတၿဖစ္မဲ့သူဟာ စစ္ေရးအေတြ႔အႀကံဳရိွရမယ္ ဆိုတဲ့ စည္းၿခားမႈေတြေႀကာင့္လည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ရဲ႕ အေၿခအေနဟာ နယ္ဆင္မင္ဒဲလား လို ၿဖစ္လာဖို႔ အေၿခအေနမရခဲ့ပါဘူး။ ပိုၿပီး ကြာၿခားတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ ရဲ႕ တုန္႔ၿပန္မႈအေနအထားပဲၿဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္အာဖရိက လြတ္ေၿမာက္ေရးလႈပ္ရွားမႈကာလေတြကို ႀကည့္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စ နဲ႔ အေနာက္အုပ္စုဟာ စစ္ေအးတိုက္ပြဲရဲ႕ အဓိက အႏၱရာယ္ၿဖစ္တဲ့ ကြန္ၿမဴနစ္ေတြရဲ႕ ေၿခလွမ္းကို ရိုက္ခ်ိဳးခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေႀကာင့္လည္း၊ အႀကမ္းဖက္မႈနည္းေပါင္းစံု နဲ႔ လူၿဖဴအစိုးရကို လက္နက္ကိုင္စြဲတိုက္ပြဲဝင္ခဲ့တဲ့ အာဖရိကန္အမ်ိဳးသားကြန္ဂယက္ ကို လက္ဝဲဝါဒီေတြရဲ႕ အႀကမ္းဖက္အဖြဲ႔အစည္းအၿဖစ္သတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဒက္စမြန္တူးတူးကလည္း အမွန္တရား နဲ႔ အမွားေတြႀကားမွာ ႀကားေနဖို႔ မသင့္ဘူး ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ေရာ္နယ္ေရဂင္ ရဲ႕ အစိုးရကို ကြန္ဂယက္ထဲအထိ လာေရာက္ေဝဖန္ခဲ့ဘူးပါတယ္။
ၿမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈကေတာ့ ကံဆိုးမႈေတြထဲမွာ ရုန္းကန္ခဲ့ရတယ္ လို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ေတာင္အာဖရိကရဲ႕ လူၿဖဴအစိုးရကို ေထာက္ခံခဲ့သူ အင္အားႀကီးႏိုင္ငံေတြက အေဝးႀကီးမွာ ရိွေနခဲ့ေပမဲ့ ၿမန္မာစစ္အာဏာရွင္ေတြကို အဓိက ေထာက္ခံပံ့ပိုးခဲ့သူ တရုပ္ၿပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံကေတာ့ အနီးဆံုးမွာ တည္ရိွေနခဲ့ၿပီး၊ ေဒသတြင္း လႊမ္းမိုးမႈကို သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔လုပ္ကိုင္ေနခဲ့တာေႀကာင့္ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက ၿမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ ဒဏ္ခပ္ပိတ္ဆို႔မႈေတြဟာ အရာမထင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါ့အၿပင္ အာဆီယံ လို အဖြဲ႔ေတြကလည္း မ်က္ႏွာႏွစ္ဘက္နဲ႔ အဆက္အဆံလုပ္ေနခဲ့တာေႀကာင့္ ၿမန္မာႏိုင္ငံေရးအေၿပာင္းအလဲေပၚမွာ ဘံုသေဘာတူညီမႈဆန္တဲ့ မဟာဗ်ဴဟာ တခု ရိွမေနခဲ့ပါဘူး။ အင္အားႀကီးႏိုင္ငံတခုက စစ္ေရးႏိုင္ငံေရး အဓိက ေထာက္ပံ့ေပးေနခဲ့ရင္၊ အဲ့ဒီ ႏိုင္ငံေတြအေပၚ ဆင္ႏြဲတဲ့ စစ္ပြဲဟာ မေအာင္ၿမင္ႏိုင္ဘူး၊ ဥပမာ ဗီယက္နမ္ စစ္ပြဲေပါ့ဗ်ာ ၂၀ ရာစုမွာ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲ အရံႈးရဲ႕ သင္ခန္စာကို ေလ့လာခဲ့မိႀကတဲ့ အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စုဟာ ၿမန္မာၿပည္ အေပၚထားတဲ့၊ သူတို႔ရဲ႕ သေဘာထားကို ၿပန္လည္ သံုးသပ္ခဲ့ပံုရပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကလည္း အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စု နဲ႔ တရုပ္ႏိုင္ငံႀကားက ပါဝါကစားပြဲမွာ ၿမန္မာႏိုင္ငံဟာ ဓါးစာခံၿဖစ္မွာကို စိုးရိမ္ပံုရပါတယ္။ ဒါေႀကာင့္လည္း ဒက္စမြန္တူးတူး ရဲ႕ အင္အားၿပင္းတဲ့စကားလံုးေတြလို ေၿပာဆိုမေနေတာ့ပဲ တခါတံုးက ၿပိဳင္ဘက္ေဟာင္းေတြ နဲ႔ ရင္ႀကားေစ့ခ်င္တဲ့ စကားေတြ နဲ႔ သာ ကမ္းလွမ္းခဲ့ပါတယ္။ အမ်ိဳးသားေရးညီညြတ္မႈကို တည္ေဆာက္ၿပီး အသက္ရႈေခ်ာင္မဲ့အနာဂတ္ကိုသာ ၿမင္ေတြ႔ခ်င္ပံုရပါတယ္။
သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ ကို ဆိုဗီယက္ေခါင္းေဆာင္ မစ္ဟိုင္းေဂၚဗာေခ်ာ့ နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္လိုက္တာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးဂြက် တဲ့ အၿမင္ လို႔ ဆိုရမယ္ ထင္တယ္။တူတဲ့အခ်က္ေတြေတာ့ ရိွတယ္ဗ်ာ။ ဆိုဗီယက္ယူနီယံရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံုကို ႀကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဆိုဗီယက္ကြန္ၿမဴနစ္ေတြက အၿမင့္ဆံုးအာဏာကို ပိုင္ဆိုင္သူေတြ၊ Congress of Deputies မွာ သူတို႔ရဲ႕ လူေတြကပဲ ဥပေဒေရးဆြဲမႈကို အဓိက လုပ္ကိုင္ႀကတယ္။ ၿမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ၂၀၀၈ အေၿခခံဥပေဒကလည္း ဒီအတိုင္းပဲ။ ကြာၿခားခ်က္ကေတာ့ ေဂၚဗာေခ်ာ့ က ဆိုဗီယက္ယူနီယံကို ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲတဲ့အခါ ပါတီစံုစံနစ္ကို မလိုခ်င္ဘူး။ ဆိုရွယ္လစ္အေတြးအေခၚ စက္ဝိုင္းအတြင္းကပဲ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေရးလုပ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ တဘက္မွာေတာ့ ဆိုဗီယက္ယူနီယံမွာ ပါဝင္တဲ့ႏိုင္ငံေတြ၊ လူမ်ိဳးစုေတြရဲ႕ အနာဂတ္ကို ကိုယ့္သေဘာအတိုင္းသြားခြင့္ၿပဳတယ္။ သူရဲ႕ အေရွ႕ဂ်ာမဏီခရီးစဥ္မိန္႔ခြန္းမွာ ဒီအခ်က္ကို အထင္အရွားေတြ႔ရမယ္။ ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဖက္ဒရယ္ၿပည္ေထာင္စု ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေရးစံနစ္စစ္စစ္တခုကို မေတြ႔ခဲ့ရသလို၊ လူမ်ိဳးစုေတြအတြက္ တိက်ေသခ်ာတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းတခုကို မညွိႏိႈင္းႏိုင္ေသးတာေႀကာင့္ ကခ်င္စစ္ပြဲေတြ၊ ရခိုင္ၿပည္နယ္ၿပႆနာေတြ လည္း တည္ရိွေနဆဲၿဖစ္တယ္။ ပိုၿပီးကြာၿခားတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ေဂၚဗာေခ်ာ့ရဲ႕ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေရးလုပ္တာေႏွးေကြးမႈကို အားမရတဲ့အတြက္ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေရးကို ခုန္ပ်ံေက်ာ္လြႊားခ်င္တဲ့ ယဲ့ဆင္ လို လစ္ဘရယ္ဝါဒီေတြ အမ်ားအၿပားရိွခဲ့တယ္။ ၿမန္မာစစ္အစိုးရထဲမွာေတာ့ အဲ့သလို ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ေတြ႔ဖို႔အလားလာမရိွႏိုင္ေသးဘူး။
ေသာတရွင္မ်ားခင္ဗ်ား
ႏိုင္ငံတကာအေနအထားေတြနဲ႔ တူသည္ၿဖစ္ေစ၊ မတူသည္ၿဖစ္ေစ ေသခ်ာတာတခုေတာ့ ရိွပါတယ္။ စစ္အစိုးရအပါအဝင္ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြ နားလည္ေနႀကတဲ့အခ်က္ကေတာ့ အာဏာရွင္စံနစ္ ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအၿမင္မက်ယ္မႈ နဲ႔ ဖိႏွိပ္မႈေတြေႀကာင့္ တိုင္းၿပည္ဟာ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ခဲ့ရတယ္။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ အမ်ိဳးသားညီညြတ္ေရးၿပိဳကြဲခဲ့ၿပီး ၿပႆနာေတြႀကားမွာ နစ္ၿမွဳပ္ ေနခဲ့ႀကရတယ္။ အုပ္စုိးသူလူတန္းစားဟာ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းမွာ နာမည္ပ်က္ခဲ့ရသလို၊ ၿပည္သူေတြဟာလည္း အေမွာင္ထုထဲမွာ အသက္ရႈႀကပ္ခဲ့ႀကပါတယ္။ ေသာတရွင္တို႔လည္း ၿပည္သူကို ေစာင့္ေရွာက္တတ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရတရပ္နဲ႔ ဆံုေတြ႔ႏိုင္ႀကပါေစ။
ႏိုင္ငံတကာ သတင္းမီဒီယာေတြကိုႀကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ၿမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ႏွစ္ဦးၿဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ နဲ႔ ဦးသိန္းစိန္တို႔ရဲ႕ ခရီးစဥ္ေတြ၊ သူတို႔အေပၚ ႏိႈင္းယွဥ္သံုးသပ္ထားတဲ့ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ဒီမိုကေရစီေရးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ၿခည္ေတြကို ေဝေဝဆာဆာေတြ႔ၿမင္ေနႀကရပါတယ္။ နယူးေယာက္တိုင္း သတင္းစာႀကီးမွာ ဆိုရင္ ၿမန္မာႏို္င္ငံဟာ နယ္ဆင္မင္ဒဲလား နဲ႔ ေဂၚဗာေခ်ာ့ လို ပုဂိုလ္ႏွစ္ေယာက္ကို တၿပိဳင္တည္းရတဲ့အတြက္ ကံေကာင္းတယ္ လို႔ ၿခီးႀကဴးေထာပနာၿပဳထားၿခင္းကို ႏိႈင္းယွဥ္ၿပထားမႈအေပၚ ၿပန္လည္ေခ်ပထားတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းေနပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကို ေတာင္အာဖရိက လြတ္ေၿမာက္ေရးေခါင္းေဆာင္ နယ္ဆင္မင္ဒဲလား နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ထားၿပီး သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ ကိုေတာ့ ဆိုဗီယက္ၿပည္ေထာင္စုရဲ႕ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရးကို ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေရးလုပ္ခ်င္သူ ေဂၚဗာေခ်ာ့ အၿဖစ္နဲ႔ ရည္ညႊန္းခ်င္ပံုရပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ အဲ့ဒီ ႏိႈင္းယွဥ္ခ်က္ေတြကို အၿပင္းအထန္ၿငင္းဆန္ခဲ့ႀကပါတယ္။
နယ္ဆင္မင္ဒဲလား ဟာ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ၂၇ ႏွစ္ေက်ာ္ အဖမ္းခံခဲ့ရၿပီးတဲ့ေနာက္ သူရိွတဲ့ေနရာကို လူၿဖဴအစိုးရက လာေရာက္ညွိႏိႈင္းခဲ့ပါတယ္။ ေတာင္အာဖရိက ေရြးေကာက္ပြဲေတြမွာ သမၼတအၿဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေပးခဲ့ပါတယ္။၊ ၿမန္မာစစ္အစိုးရကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ ၂၀၀၈ အေၿခခံဥပေဒ စည္းဝိုင္းထဲကို ဝင္မလာမၿခင္း၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ နဲ႔ အေပးအယူမလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကလည္း သူတို႔ရဲ႕ အတြင္းစည္းထဲမွာ ဝင္ေရာက္ကစားခဲ့ပါတယ္။ အမုန္းတရား တစံုတရာမွ မေၿပာဆိုပဲ၊ အတိတ္ရဲ႕ နာက်င္ဘြယ္အၿဖစ္အပ်က္ေတြကို ၿပန္လည္ ေကာက္ေႀကာင္းမၿခစ္ပဲ၊ ေမတၱာတရား အေငြ႔အသက္ေတြလႊမ္းၿခံဳေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးလမ္းေႀကာင္းတခုကို စတင္ေလွ်ာက္လွမ္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲဥပေဒေတြမွာ အကန္႔အသတ္ေတြမ်ားလြန္းတဲ့အၿပင္၊ သမၼတၿဖစ္မဲ့သူဟာ စစ္ေရးအေတြ႔အႀကံဳရိွရမယ္ ဆိုတဲ့ စည္းၿခားမႈေတြေႀကာင့္လည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ရဲ႕ အေၿခအေနဟာ နယ္ဆင္မင္ဒဲလား လို ၿဖစ္လာဖို႔ အေၿခအေနမရခဲ့ပါဘူး။ ပိုၿပီး ကြာၿခားတဲ့ အခ်က္ကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာ ရဲ႕ တုန္႔ၿပန္မႈအေနအထားပဲၿဖစ္ပါတယ္။ ေတာင္အာဖရိက လြတ္ေၿမာက္ေရးလႈပ္ရွားမႈကာလေတြကို ႀကည့္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စ နဲ႔ အေနာက္အုပ္စုဟာ စစ္ေအးတိုက္ပြဲရဲ႕ အဓိက အႏၱရာယ္ၿဖစ္တဲ့ ကြန္ၿမဴနစ္ေတြရဲ႕ ေၿခလွမ္းကို ရိုက္ခ်ိဳးခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေႀကာင့္လည္း၊ အႀကမ္းဖက္မႈနည္းေပါင္းစံု နဲ႔ လူၿဖဴအစိုးရကို လက္နက္ကိုင္စြဲတိုက္ပြဲဝင္ခဲ့တဲ့ အာဖရိကန္အမ်ိဳးသားကြန္ဂယက္ ကို လက္ဝဲဝါဒီေတြရဲ႕ အႀကမ္းဖက္အဖြဲ႔အစည္းအၿဖစ္သတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဒက္စမြန္တူးတူးကလည္း အမွန္တရား နဲ႔ အမွားေတြႀကားမွာ ႀကားေနဖို႔ မသင့္ဘူး ဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႔ ေရာ္နယ္ေရဂင္ ရဲ႕ အစိုးရကို ကြန္ဂယက္ထဲအထိ လာေရာက္ေဝဖန္ခဲ့ဘူးပါတယ္။
ၿမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဒီမိုကေရစီလႈပ္ရွားမႈကေတာ့ ကံဆိုးမႈေတြထဲမွာ ရုန္းကန္ခဲ့ရတယ္ လို႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ေတာင္အာဖရိကရဲ႕ လူၿဖဴအစိုးရကို ေထာက္ခံခဲ့သူ အင္အားႀကီးႏိုင္ငံေတြက အေဝးႀကီးမွာ ရိွေနခဲ့ေပမဲ့ ၿမန္မာစစ္အာဏာရွင္ေတြကို အဓိက ေထာက္ခံပံ့ပိုးခဲ့သူ တရုပ္ၿပည္သူ႔သမၼတႏိုင္ငံကေတာ့ အနီးဆံုးမွာ တည္ရိွေနခဲ့ၿပီး၊ ေဒသတြင္း လႊမ္းမိုးမႈကို သိမ္သိမ္ေမြ႔ေမြ႔လုပ္ကိုင္ေနခဲ့တာေႀကာင့္ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက ၿမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ ဒဏ္ခပ္ပိတ္ဆို႔မႈေတြဟာ အရာမထင္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါ့အၿပင္ အာဆီယံ လို အဖြဲ႔ေတြကလည္း မ်က္ႏွာႏွစ္ဘက္နဲ႔ အဆက္အဆံလုပ္ေနခဲ့တာေႀကာင့္ ၿမန္မာႏိုင္ငံေရးအေၿပာင္းအလဲေပၚမွာ ဘံုသေဘာတူညီမႈဆန္တဲ့ မဟာဗ်ဴဟာ တခု ရိွမေနခဲ့ပါဘူး။ အင္အားႀကီးႏိုင္ငံတခုက စစ္ေရးႏိုင္ငံေရး အဓိက ေထာက္ပံ့ေပးေနခဲ့ရင္၊ အဲ့ဒီ ႏိုင္ငံေတြအေပၚ ဆင္ႏြဲတဲ့ စစ္ပြဲဟာ မေအာင္ၿမင္ႏိုင္ဘူး၊ ဥပမာ ဗီယက္နမ္ စစ္ပြဲေပါ့ဗ်ာ ၂၀ ရာစုမွာ ဗီယက္နမ္စစ္ပြဲ အရံႈးရဲ႕ သင္ခန္စာကို ေလ့လာခဲ့မိႀကတဲ့ အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စုဟာ ၿမန္မာၿပည္ အေပၚထားတဲ့၊ သူတို႔ရဲ႕ သေဘာထားကို ၿပန္လည္ သံုးသပ္ခဲ့ပံုရပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ကလည္း အေမရိကန္ၿပည္ေထာင္စု နဲ႔ တရုပ္ႏိုင္ငံႀကားက ပါဝါကစားပြဲမွာ ၿမန္မာႏိုင္ငံဟာ ဓါးစာခံၿဖစ္မွာကို စိုးရိမ္ပံုရပါတယ္။ ဒါေႀကာင့္လည္း ဒက္စမြန္တူးတူး ရဲ႕ အင္အားၿပင္းတဲ့စကားလံုးေတြလို ေၿပာဆိုမေနေတာ့ပဲ တခါတံုးက ၿပိဳင္ဘက္ေဟာင္းေတြ နဲ႔ ရင္ႀကားေစ့ခ်င္တဲ့ စကားေတြ နဲ႔ သာ ကမ္းလွမ္းခဲ့ပါတယ္။ အမ်ိဳးသားေရးညီညြတ္မႈကို တည္ေဆာက္ၿပီး အသက္ရႈေခ်ာင္မဲ့အနာဂတ္ကိုသာ ၿမင္ေတြ႔ခ်င္ပံုရပါတယ္။
သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ ကို ဆိုဗီယက္ေခါင္းေဆာင္ မစ္ဟိုင္းေဂၚဗာေခ်ာ့ နဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္လိုက္တာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးဂြက် တဲ့ အၿမင္ လို႔ ဆိုရမယ္ ထင္တယ္။တူတဲ့အခ်က္ေတြေတာ့ ရိွတယ္ဗ်ာ။ ဆိုဗီယက္ယူနီယံရဲ႕ ဖြဲ႔စည္းပံုကို ႀကည့္လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဆိုဗီယက္ကြန္ၿမဴနစ္ေတြက အၿမင့္ဆံုးအာဏာကို ပိုင္ဆိုင္သူေတြ၊ Congress of Deputies မွာ သူတို႔ရဲ႕ လူေတြကပဲ ဥပေဒေရးဆြဲမႈကို အဓိက လုပ္ကိုင္ႀကတယ္။ ၿမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ၂၀၀၈ အေၿခခံဥပေဒကလည္း ဒီအတိုင္းပဲ။ ကြာၿခားခ်က္ကေတာ့ ေဂၚဗာေခ်ာ့ က ဆိုဗီယက္ယူနီယံကို ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲတဲ့အခါ ပါတီစံုစံနစ္ကို မလိုခ်င္ဘူး။ ဆိုရွယ္လစ္အေတြးအေခၚ စက္ဝိုင္းအတြင္းကပဲ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေရးလုပ္ခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ တဘက္မွာေတာ့ ဆိုဗီယက္ယူနီယံမွာ ပါဝင္တဲ့ႏိုင္ငံေတြ၊ လူမ်ိဳးစုေတြရဲ႕ အနာဂတ္ကို ကိုယ့္သေဘာအတိုင္းသြားခြင့္ၿပဳတယ္။ သူရဲ႕ အေရွ႕ဂ်ာမဏီခရီးစဥ္မိန္႔ခြန္းမွာ ဒီအခ်က္ကို အထင္အရွားေတြ႔ရမယ္။ ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဖက္ဒရယ္ၿပည္ေထာင္စု ဆိုတဲ့ ႏိုင္ငံေရးစံနစ္စစ္စစ္တခုကို မေတြ႔ခဲ့ရသလို၊ လူမ်ိဳးစုေတြအတြက္ တိက်ေသခ်ာတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းတခုကို မညွိႏိႈင္းႏိုင္ေသးတာေႀကာင့္ ကခ်င္စစ္ပြဲေတြ၊ ရခိုင္ၿပည္နယ္ၿပႆနာေတြ လည္း တည္ရိွေနဆဲၿဖစ္တယ္။ ပိုၿပီးကြာၿခားတဲ့အခ်က္ကေတာ့ ေဂၚဗာေခ်ာ့ရဲ႕ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေရးလုပ္တာေႏွးေကြးမႈကို အားမရတဲ့အတြက္ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေရးကို ခုန္ပ်ံေက်ာ္လြႊားခ်င္တဲ့ ယဲ့ဆင္ လို လစ္ဘရယ္ဝါဒီေတြ အမ်ားအၿပားရိွခဲ့တယ္။ ၿမန္မာစစ္အစိုးရထဲမွာေတာ့ အဲ့သလို ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ေတြ႔ဖို႔အလားလာမရိွႏိုင္ေသးဘူး။
ေသာတရွင္မ်ားခင္ဗ်ား
ႏိုင္ငံတကာအေနအထားေတြနဲ႔ တူသည္ၿဖစ္ေစ၊ မတူသည္ၿဖစ္ေစ ေသခ်ာတာတခုေတာ့ ရိွပါတယ္။ စစ္အစိုးရအပါအဝင္ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုေတြ နားလည္ေနႀကတဲ့အခ်က္ကေတာ့ အာဏာရွင္စံနစ္ ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရးအၿမင္မက်ယ္မႈ နဲ႔ ဖိႏွိပ္မႈေတြေႀကာင့္ တိုင္းၿပည္ဟာ ဆင္းရဲဒုကၡေရာက္ခဲ့ရတယ္။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ အမ်ိဳးသားညီညြတ္ေရးၿပိဳကြဲခဲ့ၿပီး ၿပႆနာေတြႀကားမွာ နစ္ၿမွဳပ္ ေနခဲ့ႀကရတယ္။ အုပ္စုိးသူလူတန္းစားဟာ ႏိုင္ငံတကာအသိုင္းအဝိုင္းမွာ နာမည္ပ်က္ခဲ့ရသလို၊ ၿပည္သူေတြဟာလည္း အေမွာင္ထုထဲမွာ အသက္ရႈႀကပ္ခဲ့ႀကပါတယ္။ ေသာတရွင္တို႔လည္း ၿပည္သူကို ေစာင့္ေရွာက္တတ္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရတရပ္နဲ႔ ဆံုေတြ႔ႏိုင္ႀကပါေစ။
