တံငါနားနီး တံငါ

တံငါနားနီး တံငါ

Written by နီမင္းေဆြ

Wednesday, 01 August 2012 16:05

'လူဟာ ငယ္စဥ္ဘ၀မႇာ ကုိယ့္ ကုိယ္ကုိယ္ခုိင္းရမယ္၊ အဲဒီလုိမႇမခုိင္း ခဲ့ရင္ ႀကီးလာတဲ့အခါ သူမ်ားခုိင္း တာေတြကုိ လုပ္ေပးရတဲ့ဘ၀ကုိ ေရာက္သြားလိမ့္မယ္'လုိ့ ဆရာ တစ္ေယာက္က ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဆရာ့ဆုံးမ စကားေလးကုိ ျပန္သတိ ရ ၿပီး လူဟာငယ္စဥ္ဘ၀မႇာ ကုိယ့္ စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္၊ အဲဒီလုိမႇ မထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့ရင္ ႀကီးလာတဲ့အခါ အမ်ားတကာရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းကုိ ခံရတဲ့ဘ၀ကုိ ေရာက္သြားလိမ့္မယ္လုိ့ လည္း ျဖည့္ စြက္ၿပီး စဥ္းစားေနမိပါတယ္။ ငယ္ရြယ္စဥ္ဘ၀မႇာ လူဟာ ကုိယ့္ကုိဘယ္သူခုိင္းခုိင္းလုပ္ေပး ႏုိင္ပါတယ္။ စိတ္ညစ္စရာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေတြ႕ေတြ႕ခံႏုိင္ရည္ ရႇိပါတယ္။ ႀကီးလာရင္ေတာ့ ကုိယ့္ ကုိသူမ်ားပဲ ခုိင္းခုိင္းကုိယ့္ဟာကုိယ္ပဲ ျပန္ခုိင္းခုိင္းလုပ္ႏုိင္မယ္မထင္ေတာ့ ပါဘူး။ အဲဒီလုိႀကီးလာမႇ ကုိယ္ျဖစ္ ခ်င္တာေတြအားလုံးဘာတစ္ခုမႇ ျဖစ္ မလာေတာ့ဘဲကုိယ္မျဖစ္ခ်င္တာေတြ ခ်ည္းပဲ ျဖစ္ရေတာ့မယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္ တယ္လုိ့လည္း ထင္မႇာမဟုတ္ေတာ့ ပါဘူး။  ဒီလုိအေတြးေတြ ၀င္လာရတာကလည္း မ်က္စိေအာက္မႇာ ခုေခတ္တခ်ဳိ႕လူငယ္ေတြ ဘာေတြ လုပ္ေနၾကသလဲဆုိတာကုိ ျမင္ေတြ႔ေနရလုိ႔ ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီလူငယ္ေတြႀကီး လာတဲ့အခါ ေအာင္ျမင္တဲ့လူသား တစ္ေယာက္ကုိယ့္ဘ၀ကုိကုိယ္ ေက်နပ္တဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေစဖုိ႔ သူတုိ႔ကုိ ဘယ္လုိ အေတြးအေခၚမ်ဳိးေတြ ေပးႏုိင္မလဲ တစ္ႏုိင္ငံလုံးမႇာရႇိတဲ့ မိဘျပည္သူ ေတြအေနနဲ႔ကေရာ ဘာေတြလုပ္ေပး ၿပီး ဘာေတြေရႇာင္ၾကဥ္သင့္ၾကသလဲ ဆုိတာကုိ စဥ္းစားလာရပါေတာ့တယ္။ ဒီအေတြးေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၇ ႏႇစ္က အင္ဒိုနီးရႇားႏိုင္ငံ ဂ်ကာတာၿမိဳ႕ကို ေရာက္သြားစဥ္တုန္းက ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေလးကုိ ျပန္သတိရမိပါတယ္။ ဂ်ကာတာကို ေရာက္တဲ့ ညက ခရီးပန္းၿပီးေမာေမာနဲ႔ ဟိုတယ္မႇာ အေစာႀကီး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါ တယ္။ မနက္၂ နာရီေလာက္ တစ္ေရးႏိုးေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ဟိုတယ္ျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္လုိက္မိတယ္။ အဲဒီမႇာ 'ဒိန္႔.ဒိန္႔.. ဒိန္႔.ဒိန္႔..'နဲ႔ ခပ္ အုပ္အုပ္အသံေတြကို ၿမိဳ႕ထဲဘက္ဆီက ၾကားေနရတယ္။ ကုိယ့္ဟုိတယ္အခန္းက အထပ္အျမင့္ႀကီးမုိ႔ တစ္ၿမိဳ႕လုံးကုိ အေပၚစီးက ျမင္ေနရေပမယ့္ အသံလာေနတဲ့ေနရာကိုေတာ့ မေတြ႔ရဘူး။ အသံေတြကလည္း တစ္ေနရာထဲက လာေနတဲ့အသံေတြ မဟုတ္ဘူး။ ေလးငါးေနရာေလာက္က လာေနတဲ့အသံေတြ ျဖစ္တယ္။ ဘာသံေတြျဖစ္မလဲဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားမရဘဲ အိပ္ရာထဲျပန္၀င္ခဲ့ပါတယ္။ မနက္လင္းေတာ့ ေအာက္ေစာေစာဆင္း နံနက္စာစားၿပီး အခန္းထဲကုိ ျပန္တက္လာခဲ့တယ္။ မနက္ ၈နာရီေတာင္ ေက်ာ္ေနေလာက္ပါၿပီ။ အဲဒါညတုန္းက ၾကားခဲ့ရတဲ့အသံေတြကို သတိရလို႔ အခန္းျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္လိုက္မိပါတယ္။ အဲဒီအခါမႇာ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕လံုး ဆိတ္ၿငိမ္ေနၿပီး ဘာသံမႇမၾကားရတာကို ထူးဆန္းစြာေတြ႔လိုက္ရတယ္။ လမ္းေတြေပၚမႇာလည္း ကားေတြရႇင္းေနၿပီး တစ္စီးစ ႏႇစ္စီးစေလာက္ပဲေတြ႔ရလုိ႔ အေတာ္ အံ့ၾသသြားမိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေန႔ လယ္က်ေတာ့ ကုိယ့္ အင္ဒိုမိတ္ေဆြကို အဲဒါေတြက ဘယ္လုိျဖစ္ရတာလဲလို႔ ေမးၾကည့္မိတယ္။ အဲဒီအခါက်မႇ သူကအက်ဳိးအေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပေတာ့တာကုိး။ အမႇန္ကေတာ့ တစ္ညလံုးဖြင့္တဲ့ nightclub ေတြမႇာ မိုးလင္းကာ နီးထိေအာင္ကေနၾကၿပီး၊ မနက္ ေရာက္ေတာ့ တစ္ၿမိဳ႕လံုးဘယ္သူမႇ မထဘဲ အိပ္ေနၾကတာျဖစ္တယ္။ အဲ့ဒီေန႔ညဟာ ေသာၾကာေန႔ ညလား စေနေန႔ ညလား အေသအခ်ာေတာ့ မမႇတ္မိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက ဒီအျဖစ္ကို အံ့ၾသနားမလည္မိတဲ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးတစ္ေယာက္ကို အျပစ္တင္ဖို႔ေတာ့လည္း မသင့္ဘူးလို႔ ထင္မိပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ၁၉၉၄ခုနစ္ေလာက္တုန္းက မနက္၂နာရီထိုးတဲ့အထိ တဒိန္႔ဒိန္႔နဲ႔ ကၾကတဲ့ night club မ်ဳိးေတြကိုယ့္ ႏိုင္ငံမႇာ ရႇိမႇ မရႇိေသးဘဲဟာကုိး။ 'လူဟာ ငယ္စဥ္ဘ၀မႇာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ခုိင္းရမယ္၊ အဲဒီလုိမႇ မခုိင္းခဲ့ရင္ ႀကီးလာတဲ့အခါ သူမ်ားခုိင္းတာေတြကုိ လုပ္ေပးရတဲ့ ဘ၀ကုိ ေရာက္သြားလိမ့္မယ္'လုိ႔ ဆရာတစ္ေယာက္က ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဆရာ့ဆုံးမစကားေလးကုိ ျပန္သတိရၿပီး လူဟာငယ္စဥ္ဘ၀မႇာ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္၊ အဲဒီလုိမႇ မထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့ရင္ ႀကီးလာတဲ့အခါ အမ်ားတကာရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းကုိ ခံရတဲ့ဘ၀ကုိ . . . ေန႔လယ္ပိုင္းၿမိဳ႕ထဲကို ေလွ်ာက္လည္ေတာ့ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ အင္ဒို မိန္းမငယ္ေလးေတြထဲက ၁၀ေယာက္မႇာ ၈ေယာက္ေလာက္က ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြ ၀တ္ထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ခုေခတ္မိန္းကေလးေတြ ေဘာင္းဘီတို၀တ္တာမ်ား ဘာဆန္း တာလုိက္လို႔ ေျပာစရာရႇိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာမႇာေတာ့ တကယ္ဆန္းတာပါလို႔ ေျပာရမႇာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူတို႔၀တ္ထားတဲ့ ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြက ကိုယ္တို႔ဆီက ေယာက်္ားေလးေတြ၀တ္တဲ့ အတြင္းခံေဘာင္းဘီထက္ လက္ႏႇစ္ လံုးေလာက္ပဲ ပိုရႇည္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီခရီးစဥ္က ျပန္လာၿပီး ေနာက္ႏႇစ္ႏႇစ္ေလာက္အၾကာမႇာ ဂ်ပန္ကိုတစ္ခါ ေရာက္သြားျပန္ပါတယ္။ ဂ်ပန္မေလးေတြကို ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြနဲ႔မ်ား ေတြ႔ရမလားဆိုတဲ့ စူးစမ္းစိတ္နဲ႔ ၾကည့္မိပါတယ္။ အဲဒီမႇာေတြ႔ရတဲ့ ဂ်ပန္မေလးေတြကေတာ့ အင္ဒိုက မိန္းကေလးေတြ၀တ္တဲ့ တိုနန္႔နန္႔ ေဘာင္းဘီတိုမ်ဳိးကို ၀တ္တဲ့မိန္းကေလးဆုိလို႔ တစ္ရာမႇာ တစ္ေယာက္ေတာင္ မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အံ့ၾသရတာကေတာ့ အံ့ၾသရတာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ coffee shop ေတြမႇာထိုင္ေနၾကတဲ့ အသက္ ၁၇ ႏႇစ္ ၁၈ ႏႇစ္အရြယ္ ဂ်ပန္မေလးေတြဟာ စီးကရက္ေတြကုိ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ေသာက္ေနၾကလို႔ပါပဲ။ မိန္းကေလး သုံးေလးေယာက္ေလာက္ စုထိုင္ေနတဲ့ စားပြဲအလယ္က ေဆးလိပ္ခြက္ထဲမႇာ စီးကရက္တိုမရႇိဘူးဆိုရင္ အနည္းဆုံး သုံးဆယ္ေလးဆယ္ေလာက္ေတာ့ အသာေလးရႇိေနတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေဆးလိပ္တုိေတြ ေဆးလိပ္ခြက္ေပၚကေန လ်ံက်ေနပုံကလည္း အက်ည္းတန္လြန္းလႇပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ေနရတာလဲဆိုၿပီး ကိုယ့္ဂ်ပန္မိတ္ေဆြကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒါဟာ၀ိတ္က်မယ္ထင္လို႔ ေသာက္ၾကတာလည္း ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဓိကကေတာ့ ဒါဟာဖက္ရႇင္တစ္ခုျဖစ္ေနလုိ႔ ေသာက္ၾက တာပါပဲလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဖက္ရႇင္ဆိုေတာ့ လိုက္မေသာက္ရင္ ကိုယ္လည္းပဲ ေခတ္မမီဘဲ ေတာက်တဲ့ပုံစံမ်ဳိးႀကီး ျဖစ္ေနမႇာစုိးလုိ႔ လုိက္ေသာက္တဲ့ သေဘာပါပဲ။ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ဂ်ပန္မေလးေတြရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြဟာ ေဆးလိပ္ခ်ဳိးစြဲၿပီး အညိဳေရာင္ေတာင္ သန္းေနၾကပါၿပီ။  ေနာက္ ၁၂ ႏႇစ္အၾကာမႇာေတာ့ ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယားႏိုင္ငံက ရိယာဒ္ၿမိဳ႕ကို တစ္ခါေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီႏိုင္ငံမႇာရႇိတဲ့ ဟိုတယ္ေတြမႇာ အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြထဲက ၁၀ ေယာက္မႇာ ၉ ေယာက္ေလာက္က ဖိလစ္ပိုင္လူမ်ိဳး ေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကိုယ့္အခန္းထဲ တာ၀န္နဲ႔ေရာက္လာတဲ့ အဲဒီဟုိတယ္၀န္ထမ္းေလးေတြဟာ ကုိယ္နဲ႔စကားလက္ဆုံက်သြားေလ့ရႇိပါတယ္။ သူတို႔က ကိုယ္နဲ႔ စကားေျပာတဲ့အခါ သူတုိ႔ႏုိင္ငံမႇာ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ မိဘေဆြ မ်ဳိးေတြအေၾကာင္း သိပ္ေျပာျပခ်င္ေလ့ရႇိၿပီး ကုိယ္ကလည္း အျမဲစိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေပးတာကုိး။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔ေလးေတြဟာ ကုိယ္နဲ႔ စကားေျပာရတာကို အရမ္းသေဘာက်ၾကပါတယ္။ တစ္ခါလာရင္ အနည္းဆံုး ၅ မိနစ္ေလာက္ေတာ့ စကားေျပာျဖစ္ေလ့ရႇိတာပါပဲ။ တစ္ညမႇာေတာ့ အဲဒီလိုစကားေျပာေနတုန္း ဆူဆူညံညံအသံေတြကို အခန္းအျပင္ဘက္က ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ အခန္းတံခါးဖြင့္ၿပီး အျပင္ထြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စကားေျပာရင္း ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာေနၾကတဲ့ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ အစိတ္အရြယ္ မိန္းကေလးအေယာက္ ၂၀ေလာက္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။ အားလံုး ဂါ၀န္ေတြတကားကားနဲ႔ပါ။ သူတုိ႔ တည္းရမယ့္အခန္းထဲကုိ ၀င္ကာနီးမႇာ တစ္ခန္းနဲ႔ တစ္ခန္းလႇမ္းေအာ္ ေနာက္ေျပာင္ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ခုနက ကိုယ့္မိတ္ေဆြဖိလစ္ပိုင္ လူငယ္ေလးကို 'ဟ.. ဘယ္သူေတြလဲဟ. ဘာေတြျဖစ္ေနၾကတာလဲ'လို႔ ေမးမိပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မႇ သူက 'ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံက နာ့စ္မေတြေလ၊ ေဆာ္ဒီမႇာ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္တာ ၂ႏႇစ္ျပည့္လို႔ မနက္ျဖန္ ဖိလစ္ပိုင္ျပန္ၾကရေတာ့မႇာမုိ႔ ေပ်ာ္ေနၾက တာ၊ အဲဒါမနက္ ေလယာဥ္ေပၚတက္တာနဲ ၀တ္႐ံုနက္ေတြ မၿခံဳရေတာ့ဘူး၊ လြတ္ၿပီကြၽတ္ၿပီဆုိၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၀မ္းသာအားရ ေအာ္ေျပာေနၾကတာ'လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။  သူေျပာတာမႇန္ပါတယ္။ ေဆာ္ဒီမႇာေတာ့ အဂၤလိပ္မေရာ အေမရိကန္မေရာ ဖိလစ္ပုိင္သူပါမက်န္ ဘယ္ႏုိင္ငံသူျဖစ္ျဖစ္ လမ္းေပၚမႇာ ၀တ္႐ံုနက္ကုိ ေျခဆုံးေခါင္းဆုံးမ႐ံုလို႔ကေတာ့ တစ္ခါတည္း ဖမ္းခ်ဳပ္တာခံရမႇာပါပဲ။ ဒီေလာက္ပူအုိက္တဲ့ ႏုိင္ငံထဲမႇာ ဒီ၀တ္႐ုံနက္ႀကီး ႐ုံထားရတာ ဘာျဖစ္တယ္ညာျဖစ္တယ္ဆုိၿပီး ဆင္ေျခေပးေနလုိ႔ မရပါဘူး။ ႏုိင္ငံျခားသူဆုိရင္ေတာ့ မ႐ုံႏုိင္ရင္အစကတည္းက မလာနဲ႔ပါပဲ။ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ မိန္းကေလးေတြ အရြယ္တူၿပီး ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုဓေလ့စ႐ိုက္ေတြ က်င့္ႀကံမႈေတြ ကြဲျပားျခားနားေနရတာလဲဆုိတာကုိ ပါပဲ။ ဒီအေၾကာင္းေတြေျပာရင္း ကိုယ့္မိတ္ဆြတစ္ေယာက္ သူ႔ငယ္စဥ္ဘ၀က သူက်င္လည္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘ၀ နဲ႔ အခုလက္ရႇိဘ၀မႇာ သူႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာေတြအေၾကာင္း ကိုယ့္ကိုေျပာျပခဲ့တာေတြကုိ သတိရသြားမိပါတယ္။ အသက္ ၁၆ ႏႇစ္ ၁၇ ႏႇစ္ အရြယ္ငယ္ရြယ္စဥ္ဘ၀က ကုိယ့္မိတ္ေဆြဟာ သူ႔ရဲ႕ေမြးရပ္ၿမိဳ႕ေလးမႇာ အဲဒီတုန္းကအေခၚနဲ႔ ေျပာရရင္ လမ္းသူရဲျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္မိတ္ေဆြနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း လမ္းသူရဲတစ္စုလူ ၂၀ ေလာက္ဟာ အားလံုးစက္ဘီး ကုိယ္စီ ရႇိၾကပါတယ္။ သူတုိ႔ဟာ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ညဘက္ တစ္ၿမိဳ႕လံုး စက္ဘီးေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္ပတ္ေနေလ့ရႇိၾကပါတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမႇာ ရန္ကုန္တို႔ မႏၲေလးတို႔ကလာတဲ့ လူစိမ္းေတြ ကုိေတြ႔လို႔ သူတို႔မ်က္စိထဲမႇာ ေထာင့္မက်ဳိးဘူးထင္ရင္ အသားလြတ္သြားၿပီး ရန္စၾကရန္ျဖစ္ၾကလုိ႔ အခ်ဳပ္ခန္းထဲလည္း မၾကာခဏ ေရာက္ၾကပါတယ္။ ညည ဘိလိယက္ခံုနဲ႔ ေတြ႔ကရာကင္းတဲေတြမႇာ အိပ္ၾကပါတယ္။ ကုိယ့္မိတ္ေဆြ ကုိယ့္ကုိေျပာခ်င္တာက လူငယ္ေတြဟာ သူတုိ႔ ဘ၀ကုိ သူတုိ႔ ဂ႐ုစုိက္ခ်င္ၾကတာထက္ ပတ္၀န္းက်င္က သူတုိ႔ကုိ ဘယ္လုိသေဘာထားတယ္ ဘယ္လုိဂ႐ုျပဳတယ္ဆုိတဲ့အေပၚမႇာ ပုိအရသာခံခ်င္ၾကတယ္ ဆုိတာကို ေျပာခ်င္တာပါပဲ။ ကုိယ့္မိတ္ေဆြဟာ သူငယ္စဥ္တုန္းက'ဒီေကာင္က လမ္းသူရဲ'လုိ႔ သူမ်ားေျပာတာကုိပဲ စိတ္ထဲမႇာက်ိတ္ၿပီး အဟုတ္ထင္ေက်နပ္ေနခဲ့မိတာကို အခုမႇ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိေျပာျပပါတယ္။ ျပႆနာက အမႇားအမႇန္ကုိ ခြဲျခားၿပီး သူနားလည္ေအာင္ေျပာျပေပးမယ့္သူ သူ႔အနားမႇာ ရႇိမေနခဲ့ျခင္းပါပဲ။ သူမ်ား night club တက္လုိ႔ အဟုတ္ႀကီးထင္ၿပီး ဂုဏ္ယူခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ကုိယ္လုိက္ တက္တာ၊ သူမ်ားေဘာင္းဘီတုိ၀တ္လုိ႔ ကုိယ့္ေပါင္အသားအေရာင္နဲ႔ လုိက္မႇန္းမသိ မလုိက္မႇန္းမသိ ကုိယ္လုိက္၀တ္တာ၊ သူမ်ားစီးကရက္ေသာက္လုိ႔ ကုိယ့္တစ္ကုိယ္လုံး အနံအေစာ္ခံ ႏႈတ္ခမ္းေတြ အျပာခံၿပီး တစ္ရက္ကုိ စီးကရက္ အလိပ္ ၅၀ ေလာက္ မကုန္ကုန္ေအာင္ လုိက္ေသာက္တာေတြဟာ ပတ္၀န္းက်င္က ကုိယ့္အေပၚ ျမင္တဲ့အျမင္ေတြအေပၚမႇာ လုိက္အရသာခံခ်င္လုိ႔ လုပ္ၾကတာျဖစ္တယ္လုိ႔ ကိုယ့္မိတ္ေဆြက ဆုိပါတယ္။ ေဆာ္ဒီလုိႏုိင္ငံမ်ိဳးမႇာ လူငယ္ေတြ ဒီလုိမလုပ္ေအာင္ဥပေဒနဲ႔ တားခ်င္ရင္တားလုိ႔ ရႏုိင္ေလာက္ေပမယ့္ က်န္တဲ့ႏုိင္ငံေတြမႇာေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ခ်မ္းသာတဲ့ ႏုိင္ငံပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆင္းရဲတဲ့ႏုိင္ငံပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တာ၀န္ရႇိတဲ့ လူေတြေရာ ျပည္သူေတြကပါ ဒီလုိမ်ိဳးကိစၥေတြကုိ လ်စ္လ်ဴ႐ႈၿပီး ေမ့ေနၾကမယ္ဆုိရင္ ကေလးေတြဟာ အထိန္းမရႇိတဲ့ ခ်ည္ခင္လုိ လမ္းလြဲကုိ ေရာက္သြားၾကမႇာပါပဲ။  ကိုယ့္မိတ္ေဆြဆက္ေျပာတာက အခုကုိယ္တုိ႔ႏုိင္ငံက တခ်ိဳ႕စာသင္ေက်ာင္းေတြနားမႇာသာမက ကုိယ့္ေက်ာင္းေရႇ႕က ၀န္ထမ္းသက္သာ အခန္းေတြမႇာေတာင္ ဘီယာဆိုင္ေတြ ဖြင့္ထားတာကုိေတြ႔ေနရတဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ။ ေက်ာင္းဆင္းတဲ့ အခါတုိင္း ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ေက်ာင္းသားေလးေတြဟာဆုိင္ထဲမႇာ ဘီယာေသာက္ေနတဲ့လူေတြကုိ  မျမင္ခ်င္မႇအဆုံး ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ေတြ႔ေနရတယ္တဲ့။ ကိုယ့္မိတ္ေဆြေျပာတာေတြ အမ်ားႀကီးထဲက ဒီတစ္ခုတည္းပဲ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ တစ္ည လံုး တဒိန္႔ဒိန္႔ကိစၥအေၾကာင္းေတြကုိေတာ့ ေျပာမေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ေလာကမႇာ လူဟာ 'ေဂါေဏန ေဂါေဏာ သမေဏန သမေဏာ' ပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ လူ့၀န္းက်င္ထဲ စ၀င္ကာစကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀မႇာ တံငါနားနီးတံငါ မုဆိုးနားနီးမုဆိုး ဆုိသလုိ ပတ္၀န္းက်င္ေပၚမူတည္ၿပီး ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္စ႐ုိက္ေတြလုိက္ ေျပာင္းလဲသြားေလ့ ရႇိၾကတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ လူႀကီးေတြဟာ သူတုိ႔ေလးေတြရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ဂ႐ုမျပဳဘဲ လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားလုိ႔ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ 'ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံရဲ႕ ျပဳမူက်င့္ႀကံပုံေတြဟာ ကေလးေတြရဲ႕ အက်င့္စာရိတၲကုိ ပ်က္စီးယုိယြင္းေစတယ္ဆုိရင္ အဓိကနစ္နာသူဟာ အဲဒီႏုိင္ငံပဲျဖစ္လိမ့္မယ္'လုိ႔ အေမရိကန္ စာေရးဆရာမႀကီး 'ပါးလ္အက္စ္ဘတ္'(Pearl S Buck)ေျပာခဲ့တာေလး ကုိပဲ သတိရေနမိပါေတာ့တယ္။

စတုတၳမ႑ိဳင္နဲ႔ တတိယႏိုင္ငံသားမ်ား

စတုတၳမ႑ိဳင္နဲ႔ တတိယႏိုင္ငံသားမ်ား

Written by ေမာင္ခိုင္လတ္

Sunday, 22 July 2012 10:12

ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံတိုင္းမႇာ မ႑ိဳင္ႀကီးေလးရပ္ကို အားေကာင္းဖြံ႔ၿဖိဳးေစဖို႔အတြက္ ဂ႐ုဓမၼႀကီးႀကီးနဲ႔ ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေလ့ရႇိၾကပါတယ္။ အဲ့ဒီမ႑ိဳင္ႀကီးေလးရပ္က အမ်ားသိၿပီးျဖစ္တဲ့ ဥပေဒျပဳေရးမ႑ိဳင္၊ တရားစီရင္ေရးမ႑ိဳင္၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္နဲ႔ စာနယ္ဇင္းမ႑ိဳင္ဆိုၿပီး မ႑ိဳင္ ႀကီးေလးရပ္ရႇိၾကပါတယ္။ စာနယ္ဇင္းမ႑ိဳင္ကိုပဲ စတုတၳမ႑ိဳင္လို႔ ေခၚၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ ဥပေဒျပဳေရးမ႑ိဳင္ ဆိုတာကေတာ့ အေရးအႀကီးဆံုး ပထမမ႑ိဳင္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူကလႊတ္ေတာ္အတြင္းမႇာ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလႇယ္ေတြ(ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလႇယ္ေတြ)က တင္ျပအတည္ျပဳၿပီး ျပ႒ာန္းေရးဆြဲရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျပင္ဆင္သင့္တဲ့ ဥပေဒကိုျပင္ဆင္ အသစ္ျပ႒ာန္းသင့္ တာ ျပ႒ာန္းေရးဆြဲေပးရတဲ့ တာ၀န္ယူမႈ ျပဳရပါတယ္။ အခု အသစ္ျပဌာန္းလိုက္တဲ့ အလုပ္သမား အဖြဲ႔အစည္းဆိုင္ရာ ဥပေဒ၊ လယ္ယာေျမဥပေဒနဲ႔ အသစ္ျပ႒ာန္းဖို႔ ႀကိဳးပမ္းျပင္ဆင္ေနတဲ့ မီဒီယာဥပေဒ...စတဲ့ ဥပေဒျပဳေရးက႑ေတြအတြက္ တာ၀န္အရႇိဆံုးေနရာက ပါ၀င္ ေဆာင္ရြက္ရပါတယ္။ တရားစီရင္ေရးမ႑ိဳင္....က တရား႐ံုးေတြရဲ႕ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္မႈ အခန္းက႑လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ လြတ္လပ္ၿပီးတရားမ်တတဲ့ ထင္သာ ျမင္သာရႇိတဲ့ အဂတိေလးပါးကင္းစင္တဲ့ တရား႐ံုးေတြနဲ႔ တရားစီရင္ေရးမ႑ိဳင္ကို မတိမ္းမေစာင္းေဆာင္ရြက္မႇသာ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္မႇာပါ။ ျပဌာန္းထားတဲ့ ဥပေဒက တျခား၊ က်င့္သံုးတာကတျခားျဖစ္ၿပီး မၾကားဖူးတဲ့ တရားစီရင္ေရးနဲ႔ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ေလ့ရႇိတဲ့ အာဏာရႇင္ေတြရဲ႕ တရားစီရင္ေရးမ႑ိဳင္ကိုေတာ့ သတိရခ်င္လည္း ရၾကပါ။ ထပ္မံၿပီး သယ္ေဆာင္မလာဖို႔ေတာ့ သတိျပဳရပါလိမ့္မယ္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္ဆိုတာက်ေတာ့ လက္ရႇိအာဏာရေနသူေတြရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအဖြဲ႔နဲ႔ တုိက္႐ိုက္ပတ္သက္ပါတယ္။ အစိုးရအဖြဲ႔လို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ေက်ာသားရင္သား မခြဲျခားတဲ့ ျပည္သူျပည္သားေတြကို ညႇာတာေထာက္ထားမႈ အျပည့္အ၀နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာတဲ့ လူ႔အဖြဲ႔ အစည္းျဖစ္ေရး ေရႇး႐ႈတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္ျဖစ္မႇသာ ဒီမိုကေရစီ လူ႔အဖြဲ႔အစည္းအျဖစ္ကို ေရာက္ရႇိမႇာ ျဖစ္ပါတယ္။ စတုတၳမ႑ိဳင္ေခၚတဲ့ စာနယ္ဇင္းမ႑ိဳင္က်ေတာ့ က်န္တဲ့မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္ျဖစ္တဲ့ ဥပေဒျပဳေရး၊ တရားစီရင္ေရးနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္ေတြနဲ႔ အသြင္သဏၭာန္ခ်င္း မတူပါဘူး။ အဲ့ဒီမ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္မႇာက ျပည္သူလူထု က ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္ထားတဲ့ ဒါမႇမဟုတ္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့အစိုးရက ဖြဲ႔စည္းခန္႔အပ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ဘ႑ာနဲ႔ ရပ္တည္ေနၾကတဲ့ အဖြဲ႔အစည္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ စတုတၳမ႑ိဳင္က်ေတာ့ အဲသလို မဟုတ္ပါဘူး။ ႏိုင္ငံေတာ္ဘ႑ာကလည္း က်ခံေပးျခင္း မရႇိပါဘူး။ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုတည္းလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ စာေရးဆရာ၊ သတင္းဆရာ၊ အယ္ဒီတာ စတဲ့ မီဒီယာေလာကသားေတြ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ႏိုင္ငံအႏႇံ႔ ျပန္႔က်ဲေနတဲ့ အင္အားတစ္စုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ၾကတဲ့ မ႑ိဳင္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီက်င့္သံုးတဲ့ ႏိုင္ငံေတြဆိုလွ်င္ စတုတၳမ႑ိဳင္ျဖစ္တဲ့ စာနယ္ဇင္းမ႑ိဳင္ရဲ႕ အေရးပါအရာ ေရာက္မႈကို အစုိးရကလည္း တရား၀င္ အသိအမႇတ္ျပဳၿပီး အျပန္အလႇန္ အားေပးကူညီေလ့ရႇိတယ္။ မိတ္ဖက္ အဖြဲ႔အစည္းလို႔ ေခၚၾကတယ္။ အဲ့ အာဏာရႇင္ႏိုင္ငံေတြဆိုရင္ေတာ့ ေထာင္ထဲမႇာ စာနယ္ဇင္းသမားေတြခ်ည္းေပါ့။ စတုတၳမ႑ိဳင္ရဲ႕ သေဘာသဘာ၀ကိုက ႏိုင္ငံနဲ႔ ျပည္သူ႔အက်ိဳးအတြက္ က်န္တဲ့မ႑ိဳင္ႀကီးသံုးရပ္က ေျဖာင့္ေျဖာင့္မတ္မတ္ မႇန္မႇန္ကန္ကန္ က်င့္သံုးရဲလားလို႔ အၿမဲမျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး မမႇန္မကန္လုပ္တာနဲ႔ ေဖာ္ထုတ္႐ႈတ္ခ်ၿပီး ျပည္သူေတြသိေအာင္ ေျပာျပရတဲ့ သမိုင္းေပးတာ၀န္ႀကီးကို ထမ္းပိုးထားရတာပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္လည္း စာနယ္ဇင္းသမားေတြကို Watch dog လို႔ ခ်စ္စႏိုး ေခၚေလ့ရႇိၾကတယ္။ ျပည္ေစာင့္ေခြးလို႔ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ စတုတၳမ႑ိဳင္ျဖစ္တဲ့ စာနယ္ဇင္းသမားေတြမႇာ အာဏာေတာ့ မရႇိပါဘူး၊ ၾသဇာေတာ့ ရႇိပါတယ္။ ရဲရင့္ ျပတ္သားၿပီး အမႇန္တရားကို မေၾကာက္မရြံ႕ ထုတ္ေဖာ္တင္ျပရဲတဲ့ စာနယ္ဇင္းသမားတိုင္းကို ျပည္သူေတြက အၿမဲတေစ ေလးစားခ်စ္ခင္ေနၾကတယ္  . . . စတုတၳမ႑ိဳင္ျဖစ္တဲ့ စာနယ္ဇင္းသမားေတြမႇာ အာဏာေတာ့ မရႇိပါဘူး၊ ၾသဇာေတာ့ ရႇိပါတယ္။ ရဲရင့္ ျပတ္သားၿပီး အမႇန္တရားကို မေၾကာက္မရြံ႕ ထုတ္ေဖာ္တင္ျပရဲတဲ့ စာနယ္ဇင္းသမားတိုင္းကို ျပည္သူေတြက အၿမဲတေစ ေလးစားခ်စ္ခင္ေနၾကတယ္  . . . ေျပာရရင္ေတာ့ မ႑ိဳင္ႀကီးေလးရပ္လံုး ကိုယ့္တာ၀န္နဲ႔ ကိုယ့္က်င့္၀တ္နဲ႔ ကိုယ္ရပ္တည္ႏိုင္ေလ သန္႔ရႇင္းခိုင္မာေလေလပါပဲ။ မ႑ိဳင္ႀကီးေလးရပ္ တစ္ခုနဲ႔တစ္ခု အာဏာလႊမ္းမိုးမႈေတြ ရႇိလာရင္၊ အမႇီအခုိကင္းကင္း မရပ္တည္ႏိုင္ၾကရင္ေတာ့ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈေတြ ထူေျပာလာတာ၊ အဂတိေလးပါး က်န္းမာသန္စြမ္းလာတာေတ ြေတြ႔ႀကံဳၾကရမႇာပါ။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္က တရားစီရင္ေရးမ႑ိဳင္ကို လႊမ္းမိုးလာရင္ ျပည္သူေတြက တရားစီရင္ေရးမ႑ိဳင္ကို ယံုၾကည္ကိုးစားမႈ ေလ်ာ့နည္းလာရင္ ေနာက္ဆံုး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ႑ိဳင္ကိုပါ အထင္ေသးအျမင္ေသးနဲ႔ စက္ဆုပ္ရြံရႇာလာၾကၿပီး ဆူပူအံုႂကြမႈေတြ ျဖစ္ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေတြကို သတိရႇိရႇိနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ဟန္႔တားကာကြယ္ဖို႔ စတုတၳမ႑ိဳင္မႇာ လံုးလံုးလ်ားလ်ား တာ၀န္ရႇိေနျပန္ပါတယ္။ စတုတၳမ႑ိဳင္ျဖစ္တဲ့ စာနယ္ဇင္းသမားေတြမႇာ အာဏာေတာ့မရႇိပါဘူး၊ ၾသဇာေတာ့ ရႇိပါတယ္။ ရဲရင့္ျပတ္သားၿပီး အမႇန္တရားကို မေၾကာက္မရြံ႕ ထုတ္ေဖာ္တင္ျပရဲတဲ့ စာနယ္ဇင္းသမားတိုင္းကို ျပည္သူေတြက အၿမဲတေစ ေလးစားခ်စ္ခင္ေနၾကတယ္။ အဲ့ဒီ စာနယ္ဇင္းသမားရဲ႕ ေျပာၾကားခ်က္ (ေရးသားခ်က္)ေတြမႇန္သမွ် ေလးေလးစားစားနဲ႔ နာယူမႇတ္သားေလ့ရႇိၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေရႇးအခါက စာနယ္ဇင္းသမားေတြနဲ႔ သတင္းစာေတြကို ျပည္ႀကီးပခံုး၊ ျပည္ႀကီး လက္႐ံုးလို႔ ေခၚခဲ့ၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ စာနယ္ဇင္းသမားေတြဆိုတာ အာဏာရႇင္အစိုးရနဲ႔ သူရဲ႕လက္ပါးေစေတြအတြက္ေတာ့ ကမၻာ့ရန္ပါပဲ။ ျပည္သူေတြကို အေၾကာက္တရားနဲ႔ အုပ္စိုးတဲ့ အာဏာရႇင္ေတြအတြက္ အေၾကာက္တရား ကင္းေအာင္၊ မႇန္ရာကို ေျပာရဲေအာင္၊ မတရားမႈကို ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္တဲ့ အေလ့အထ ေတြထြန္းကားေအာင္ ေရႇ႕ေဆာင္လမ္းျပသူေတြျဖစ္တဲ့ စာနယ္ဇင္းသမားေတြကို ေအာ့ႏႇလံုးနာတာ သဘာ၀ပါပဲ။ အဆန္းတၾကယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ စာနယ္ဇင္းသမားေတြရဲ႕ ရန္သူေတြဆိုတာ အာဏာရႇင္အစိုးရနဲ႔ သူ႔လက္ပါးေစသာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္သူေတြထဲမႇာလည္း ရႇိပါတယ္။ တ႐ုတ္စာေရးဆရာႀကီး လူရႊန္းရဲ႕စံနဲ႔တိုင္းတာၾကည့္ရင္ေတာ့ တတိယႏိုင္ငံသားေတြလို႔ ေခၚႏိုင္မယ္ထင္ပါရဲ႕။ လူရႊန္းက ပထမႏိုင္ငံသား ဆိုတာတိုင္းျပည္နဲ႔ လူမ်ိဳးအေပၚ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးၿပီး အႂကြင္းမဲ့သစၥာခံသူ။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ရန္သူမႇန္သမွ် မေၾကာက္မရြံ႕ ခုခံကာကြယ္တြန္းလႇန္ရဲသူလို႔ ဖြင့္ဆိုပါတယ္။ ဒုတိယႏိုင္ငံသားဆိုတာကေတာ့ လက္ရႇိ အုပ္စိုးေနတဲ့အရာကိုေတာ့ ေၾကာက္တယ္။ အုပ္စိုးသူရဲ႕ တရားမဲ့လုပ္ရပ္ေတြကို မေထာက္ခံဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း မဆန္႔က်င္ရဲဘူး။ အနာဂတ္ကိုေတာ့ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတယ္။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ တတိယႏိုင္ငံသားေတြပါပဲ လက္ရႇိအုပ္စိုးေနတဲ့အရာကိုလည္း ေၾကာက္တယ္။ စကားေတာင္ က်ယ္က်ယ္မေျပာ၀ံ့ဘူး။ နားရြက္ မခတ္ရဲဘူး။ ေနာင္ေပၚထြန္းလာမယ့္ အရာကိုလည္း ေၾကာက္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ မသိမႈ အ၀ိဇၨာေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ စာနယ္ဇင္းေတြကို အလိုလိုမုန္းတီးစိတ္ ရႇိေနတယ္။ ၀န္ခံခ်င္မႇ ၀န္ခံမႇာျဖစ္ေပမယ့္ သူတို႔ရဲ႕ မသိစိတ္ထဲမႇာ မုန္းတီးစိတ္ ရႇိေနတယ္။တတိယႏိုင္ငံသား အမ်ားစုကေတာ့ ေရေပၚဆီ လူတန္းစားလို႔ေခၚတဲ့ Elite ... ေတြပါပဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕ခ်မ္းေျမ့ေနတဲ့ အသိုက္အၿမံဳေလး ပ်က္သုဥ္းသြားမႇာေၾကာက္လို႔၊ အရာရာကို သံသယနဲ႔ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္က ဦးေဆာင္ၿပီး အကဲျဖတ္ေန တတ္တာကိုး။ လူတစ္ကိုယ္တည္း ႏႇစ္ျခမ္းကြဲ ေနတယ္ဆိုတဲ့ လူစားမ်ဳိးပါပဲ။ ဒါေပမယ့္သူတို႔က ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတယ္။ အေနအထိုင္ ပိရိေသသပ္တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ မုန္းတီးမႈစိတ္ကို မ်က္ႏႇာအမူအရာက မေဖာ္ျပဘူး။ ႏႈတ္ခ်ိဳတယ္ အတြင္းသားကေတာ့ မည္းေမႇာင္ေနတဲ့ လူစားမ်ိဳးပါ။ အာဏာရႇင္ေတြသာ စာနယ္ဇင္းေတြကို မုန္းတီးတာပါလို႔ေျပာရင္ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံႀကီးသားစစ္စစ္ျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔ သတင္းစာေတြအေပၚ အာဃာတစိတ္ ရႇိေနသူမ်ဳိးလည္း ရႇိတာပါပဲ။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ သမၼတႀကီးေဟာင္း ေဂ်ာ့ဘုရႇ္(အႀကီး) ဆိုရင္...နာလိုခံခက္စြာ ေျပာခဲ့ဖူးေသ တယ္။ ''သတင္းစာဆိုတာ မရႇိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ့ မေကာင္းဆိုး၀ါးျဖစ္တယ္'' တဲ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ တတိယႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔ စာနယ္ဇင္းေတြဟာ အစဥ္အၿမဲမဟုတ္ေတာင္မႇ မ်ားေသာအားျဖင့္ မေျပလည္ၾကပါဘူး။ မလိုမုန္းထား စိတ္မ်ဳိးမဟုတ္ရင္သာရႇိမယ္ စာနယ္ဇင္းေတြအေပၚ ၾကည္လင္တဲ့ စိတ္နဲ႔ေတာ့ ၾကည့္ျမင္ေလ့ မရႇိၾကဘူး။ တတိယႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔ စတုတၳ မ႑ိဳင္ဆိုတာ(၃)နဲ႔ (၄)လိုပါပဲ။ မေ၀းကြာေပမယ့္ ႐ႈေမွ်ာ္တာက်ေတာ့ တစ္ေနရာစီပါပဲ။

တံငါနားနီး တံငါ

တံငါနားနီး တံငါ

Written by နီမင္းေဆြ

Wednesday, 01 August 2012 16:05

'လူဟာ ငယ္စဥ္ဘ၀မႇာ ကုိယ့္ ကုိယ္ကုိယ္ခုိင္းရမယ္၊ အဲဒီလုိမႇမခုိင္း ခဲ့ရင္ ႀကီးလာတဲ့အခါ သူမ်ားခုိင္း တာေတြကုိ လုပ္ေပးရတဲ့ဘ၀ကုိ ေရာက္သြားလိမ့္မယ္'လုိ့ ဆရာ တစ္ေယာက္က ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဆရာ့ဆုံးမ စကားေလးကုိ ျပန္သတိ ရ ၿပီး လူဟာငယ္စဥ္ဘ၀မႇာ ကုိယ့္ စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္၊ အဲဒီလုိမႇ မထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့ရင္ ႀကီးလာတဲ့အခါ အမ်ားတကာရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းကုိ ခံရတဲ့ဘ၀ကုိ ေရာက္သြားလိမ့္မယ္လုိ့ လည္း ျဖည့္ စြက္ၿပီး စဥ္းစားေနမိပါတယ္။ ငယ္ရြယ္စဥ္ဘ၀မႇာ လူဟာ ကုိယ့္ကုိဘယ္သူခုိင္းခုိင္းလုပ္ေပး ႏုိင္ပါတယ္။ စိတ္ညစ္စရာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေတြ႕ေတြ႕ခံႏုိင္ရည္ ရႇိပါတယ္။ ႀကီးလာရင္ေတာ့ ကုိယ့္ ကုိသူမ်ားပဲ ခုိင္းခုိင္းကုိယ့္ဟာကုိယ္ပဲ ျပန္ခုိင္းခုိင္းလုပ္ႏုိင္မယ္မထင္ေတာ့ ပါဘူး။ အဲဒီလုိႀကီးလာမႇ ကုိယ္ျဖစ္ ခ်င္တာေတြအားလုံးဘာတစ္ခုမႇ ျဖစ္ မလာေတာ့ဘဲကုိယ္မျဖစ္ခ်င္တာေတြ ခ်ည္းပဲ ျဖစ္ရေတာ့မယ္ဆုိရင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ လူျဖစ္ရက်ိဳးနပ္ တယ္လုိ့လည္း ထင္မႇာမဟုတ္ေတာ့ ပါဘူး။  ဒီလုိအေတြးေတြ ၀င္လာရတာကလည္း မ်က္စိေအာက္မႇာ ခုေခတ္တခ်ဳိ႕လူငယ္ေတြ ဘာေတြ လုပ္ေနၾကသလဲဆုိတာကုိ ျမင္ေတြ႔ေနရလုိ႔ ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီလူငယ္ေတြႀကီး လာတဲ့အခါ ေအာင္ျမင္တဲ့လူသား တစ္ေယာက္ကုိယ့္ဘ၀ကုိကုိယ္ ေက်နပ္တဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေစဖုိ႔ သူတုိ႔ကုိ ဘယ္လုိ အေတြးအေခၚမ်ဳိးေတြ ေပးႏုိင္မလဲ တစ္ႏုိင္ငံလုံးမႇာရႇိတဲ့ မိဘျပည္သူ ေတြအေနနဲ႔ကေရာ ဘာေတြလုပ္ေပး ၿပီး ဘာေတြေရႇာင္ၾကဥ္သင့္ၾကသလဲ ဆုိတာကုိ စဥ္းစားလာရပါေတာ့တယ္။ ဒီအေတြးေၾကာင့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၇ ႏႇစ္က အင္ဒိုနီးရႇားႏိုင္ငံ ဂ်ကာတာၿမိဳ႕ကို ေရာက္သြားစဥ္တုန္းက ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေလးကုိ ျပန္သတိရမိပါတယ္။ ဂ်ကာတာကို ေရာက္တဲ့ ညက ခရီးပန္းၿပီးေမာေမာနဲ႔ ဟိုတယ္မႇာ အေစာႀကီး အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့ပါ တယ္။ မနက္၂ နာရီေလာက္ တစ္ေရးႏိုးေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ဟိုတယ္ျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္လုိက္မိတယ္။ အဲဒီမႇာ 'ဒိန္႔.ဒိန္႔.. ဒိန္႔.ဒိန္႔..'နဲ႔ ခပ္ အုပ္အုပ္အသံေတြကို ၿမိဳ႕ထဲဘက္ဆီက ၾကားေနရတယ္။ ကုိယ့္ဟုိတယ္အခန္းက အထပ္အျမင့္ႀကီးမုိ႔ တစ္ၿမိဳ႕လုံးကုိ အေပၚစီးက ျမင္ေနရေပမယ့္ အသံလာေနတဲ့ေနရာကိုေတာ့ မေတြ႔ရဘူး။ အသံေတြကလည္း တစ္ေနရာထဲက လာေနတဲ့အသံေတြ မဟုတ္ဘူး။ ေလးငါးေနရာေလာက္က လာေနတဲ့အသံေတြ ျဖစ္တယ္။ ဘာသံေတြျဖစ္မလဲဆိုတာ ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားမရဘဲ အိပ္ရာထဲျပန္၀င္ခဲ့ပါတယ္။ မနက္လင္းေတာ့ ေအာက္ေစာေစာဆင္း နံနက္စာစားၿပီး အခန္းထဲကုိ ျပန္တက္လာခဲ့တယ္။ မနက္ ၈နာရီေတာင္ ေက်ာ္ေနေလာက္ပါၿပီ။ အဲဒါညတုန္းက ၾကားခဲ့ရတဲ့အသံေတြကို သတိရလို႔ အခန္းျပတင္းေပါက္ကို ဖြင့္လိုက္မိပါတယ္။ အဲဒီအခါမႇာ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ၿမိဳ႕လံုး ဆိတ္ၿငိမ္ေနၿပီး ဘာသံမႇမၾကားရတာကို ထူးဆန္းစြာေတြ႔လိုက္ရတယ္။ လမ္းေတြေပၚမႇာလည္း ကားေတြရႇင္းေနၿပီး တစ္စီးစ ႏႇစ္စီးစေလာက္ပဲေတြ႔ရလုိ႔ အေတာ္ အံ့ၾသသြားမိပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ေန႔ လယ္က်ေတာ့ ကုိယ့္ အင္ဒိုမိတ္ေဆြကို အဲဒါေတြက ဘယ္လုိျဖစ္ရတာလဲလို႔ ေမးၾကည့္မိတယ္။ အဲဒီအခါက်မႇ သူကအက်ဳိးအေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပေတာ့တာကုိး။ အမႇန္ကေတာ့ တစ္ညလံုးဖြင့္တဲ့ nightclub ေတြမႇာ မိုးလင္းကာ နီးထိေအာင္ကေနၾကၿပီး၊ မနက္ ေရာက္ေတာ့ တစ္ၿမိဳ႕လံုးဘယ္သူမႇ မထဘဲ အိပ္ေနၾကတာျဖစ္တယ္။ အဲ့ဒီေန႔ညဟာ ေသာၾကာေန႔ ညလား စေနေန႔ ညလား အေသအခ်ာေတာ့ မမႇတ္မိေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက ဒီအျဖစ္ကို အံ့ၾသနားမလည္မိတဲ့ ျမန္မာလူမ်ဳိးတစ္ေယာက္ကို အျပစ္တင္ဖို႔ေတာ့လည္း မသင့္ဘူးလို႔ ထင္မိပါတယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ၁၉၉၄ခုနစ္ေလာက္တုန္းက မနက္၂နာရီထိုးတဲ့အထိ တဒိန္႔ဒိန္႔နဲ႔ ကၾကတဲ့ night club မ်ဳိးေတြကိုယ့္ ႏိုင္ငံမႇာ ရႇိမႇ မရႇိေသးဘဲဟာကုိး။ 'လူဟာ ငယ္စဥ္ဘ၀မႇာ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ခုိင္းရမယ္၊ အဲဒီလုိမႇ မခုိင္းခဲ့ရင္ ႀကီးလာတဲ့အခါ သူမ်ားခုိင္းတာေတြကုိ လုပ္ေပးရတဲ့ ဘ၀ကုိ ေရာက္သြားလိမ့္မယ္'လုိ႔ ဆရာတစ္ေယာက္က ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ဆရာ့ဆုံးမစကားေလးကုိ ျပန္သတိရၿပီး လူဟာငယ္စဥ္ဘ၀မႇာ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ထိန္းခ်ဳပ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရမယ္၊ အဲဒီလုိမႇ မထိန္းခ်ဳပ္ခဲ့ရင္ ႀကီးလာတဲ့အခါ အမ်ားတကာရဲ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္းကုိ ခံရတဲ့ဘ၀ကုိ . . . ေန႔လယ္ပိုင္းၿမိဳ႕ထဲကို ေလွ်ာက္လည္ေတာ့ေတြ႔လိုက္ရတဲ့ အင္ဒို မိန္းမငယ္ေလးေတြထဲက ၁၀ေယာက္မႇာ ၈ေယာက္ေလာက္က ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြ ၀တ္ထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ခုေခတ္မိန္းကေလးေတြ ေဘာင္းဘီတို၀တ္တာမ်ား ဘာဆန္း တာလုိက္လို႔ ေျပာစရာရႇိပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေနရာမႇာေတာ့ တကယ္ဆန္းတာပါလို႔ ေျပာရမႇာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူတို႔၀တ္ထားတဲ့ ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြက ကိုယ္တို႔ဆီက ေယာက်္ားေလးေတြ၀တ္တဲ့ အတြင္းခံေဘာင္းဘီထက္ လက္ႏႇစ္ လံုးေလာက္ပဲ ပိုရႇည္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီခရီးစဥ္က ျပန္လာၿပီး ေနာက္ႏႇစ္ႏႇစ္ေလာက္အၾကာမႇာ ဂ်ပန္ကိုတစ္ခါ ေရာက္သြားျပန္ပါတယ္။ ဂ်ပန္မေလးေတြကို ေဘာင္းဘီတိုေလးေတြနဲ႔မ်ား ေတြ႔ရမလားဆိုတဲ့ စူးစမ္းစိတ္နဲ႔ ၾကည့္မိပါတယ္။ အဲဒီမႇာေတြ႔ရတဲ့ ဂ်ပန္မေလးေတြကေတာ့ အင္ဒိုက မိန္းကေလးေတြ၀တ္တဲ့ တိုနန္႔နန္႔ ေဘာင္းဘီတိုမ်ဳိးကို ၀တ္တဲ့မိန္းကေလးဆုိလို႔ တစ္ရာမႇာ တစ္ေယာက္ေတာင္ မေတြ႔ခဲ့ရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အံ့ၾသရတာကေတာ့ အံ့ၾသရတာပါပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ coffee shop ေတြမႇာထိုင္ေနၾကတဲ့ အသက္ ၁၇ ႏႇစ္ ၁၈ ႏႇစ္အရြယ္ ဂ်ပန္မေလးေတြဟာ စီးကရက္ေတြကုိ ေၾကာက္ခမန္းလိလိ ေသာက္ေနၾကလို႔ပါပဲ။ မိန္းကေလး သုံးေလးေယာက္ေလာက္ စုထိုင္ေနတဲ့ စားပြဲအလယ္က ေဆးလိပ္ခြက္ထဲမႇာ စီးကရက္တိုမရႇိဘူးဆိုရင္ အနည္းဆုံး သုံးဆယ္ေလးဆယ္ေလာက္ေတာ့ အသာေလးရႇိေနတာကုိ ေတြ႔ရပါတယ္။ ေဆးလိပ္တုိေတြ ေဆးလိပ္ခြက္ေပၚကေန လ်ံက်ေနပုံကလည္း အက်ည္းတန္လြန္းလႇပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုျဖစ္ေနရတာလဲဆိုၿပီး ကိုယ့္ဂ်ပန္မိတ္ေဆြကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒါဟာ၀ိတ္က်မယ္ထင္လို႔ ေသာက္ၾကတာလည္း ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဓိကကေတာ့ ဒါဟာဖက္ရႇင္တစ္ခုျဖစ္ေနလုိ႔ ေသာက္ၾက တာပါပဲလို႔ ဆိုပါတယ္။ ဖက္ရႇင္ဆိုေတာ့ လိုက္မေသာက္ရင္ ကိုယ္လည္းပဲ ေခတ္မမီဘဲ ေတာက်တဲ့ပုံစံမ်ဳိးႀကီး ျဖစ္ေနမႇာစုိးလုိ႔ လုိက္ေသာက္တဲ့ သေဘာပါပဲ။ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ဂ်ပန္မေလးေတြရဲ႕ ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြဟာ ေဆးလိပ္ခ်ဳိးစြဲၿပီး အညိဳေရာင္ေတာင္ သန္းေနၾကပါၿပီ။  ေနာက္ ၁၂ ႏႇစ္အၾကာမႇာေတာ့ ေဆာ္ဒီအာေရးဗီးယားႏိုင္ငံက ရိယာဒ္ၿမိဳ႕ကို တစ္ခါေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီႏိုင္ငံမႇာရႇိတဲ့ ဟိုတယ္ေတြမႇာ အလုပ္လုပ္ၾကတဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြထဲက ၁၀ ေယာက္မႇာ ၉ ေယာက္ေလာက္က ဖိလစ္ပိုင္လူမ်ိဳး ေတြ ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ကိုယ့္အခန္းထဲ တာ၀န္နဲ႔ေရာက္လာတဲ့ အဲဒီဟုိတယ္၀န္ထမ္းေလးေတြဟာ ကုိယ္နဲ႔စကားလက္ဆုံက်သြားေလ့ရႇိပါတယ္။ သူတို႔က ကိုယ္နဲ႔ စကားေျပာတဲ့အခါ သူတုိ႔ႏုိင္ငံမႇာ က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ မိဘေဆြ မ်ဳိးေတြအေၾကာင္း သိပ္ေျပာျပခ်င္ေလ့ရႇိၿပီး ကုိယ္ကလည္း အျမဲစိတ္၀င္တစား နားေထာင္ေပးတာကုိး။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူတုိ႔ေလးေတြဟာ ကုိယ္နဲ႔ စကားေျပာရတာကို အရမ္းသေဘာက်ၾကပါတယ္။ တစ္ခါလာရင္ အနည္းဆံုး ၅ မိနစ္ေလာက္ေတာ့ စကားေျပာျဖစ္ေလ့ရႇိတာပါပဲ။ တစ္ညမႇာေတာ့ အဲဒီလိုစကားေျပာေနတုန္း ဆူဆူညံညံအသံေတြကို အခန္းအျပင္ဘက္က ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ အခန္းတံခါးဖြင့္ၿပီး အျပင္ထြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စကားေျပာရင္း ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာေနၾကတဲ့ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ အစိတ္အရြယ္ မိန္းကေလးအေယာက္ ၂၀ေလာက္ကုိ ေတြ႔လုိက္ရပါတယ္။ အားလံုး ဂါ၀န္ေတြတကားကားနဲ႔ပါ။ သူတုိ႔ တည္းရမယ့္အခန္းထဲကုိ ၀င္ကာနီးမႇာ တစ္ခန္းနဲ႔ တစ္ခန္းလႇမ္းေအာ္ ေနာက္ေျပာင္ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ခုနက ကိုယ့္မိတ္ေဆြဖိလစ္ပိုင္ လူငယ္ေလးကို 'ဟ.. ဘယ္သူေတြလဲဟ. ဘာေတြျဖစ္ေနၾကတာလဲ'လို႔ ေမးမိပါတယ္။ အဲဒီအခါက်မႇ သူက 'ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံက နာ့စ္မေတြေလ၊ ေဆာ္ဒီမႇာ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္တာ ၂ႏႇစ္ျပည့္လို႔ မနက္ျဖန္ ဖိလစ္ပိုင္ျပန္ၾကရေတာ့မႇာမုိ႔ ေပ်ာ္ေနၾက တာ၊ အဲဒါမနက္ ေလယာဥ္ေပၚတက္တာနဲ ၀တ္႐ံုနက္ေတြ မၿခံဳရေတာ့ဘူး၊ လြတ္ၿပီကြၽတ္ၿပီဆုိၿပီး တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ၀မ္းသာအားရ ေအာ္ေျပာေနၾကတာ'လို႔ ျပန္ေျပာပါတယ္။  သူေျပာတာမႇန္ပါတယ္။ ေဆာ္ဒီမႇာေတာ့ အဂၤလိပ္မေရာ အေမရိကန္မေရာ ဖိလစ္ပုိင္သူပါမက်န္ ဘယ္ႏုိင္ငံသူျဖစ္ျဖစ္ လမ္းေပၚမႇာ ၀တ္႐ံုနက္ကုိ ေျခဆုံးေခါင္းဆုံးမ႐ံုလို႔ကေတာ့ တစ္ခါတည္း ဖမ္းခ်ဳပ္တာခံရမႇာပါပဲ။ ဒီေလာက္ပူအုိက္တဲ့ ႏုိင္ငံထဲမႇာ ဒီ၀တ္႐ုံနက္ႀကီး ႐ုံထားရတာ ဘာျဖစ္တယ္ညာျဖစ္တယ္ဆုိၿပီး ဆင္ေျခေပးေနလုိ႔ မရပါဘူး။ ႏုိင္ငံျခားသူဆုိရင္ေတာ့ မ႐ုံႏုိင္ရင္အစကတည္းက မလာနဲ႔ပါပဲ။ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ မိန္းကေလးေတြ အရြယ္တူၿပီး ဘာေၾကာင့္ ဒီလိုဓေလ့စ႐ိုက္ေတြ က်င့္ႀကံမႈေတြ ကြဲျပားျခားနားေနရတာလဲဆုိတာကုိ ပါပဲ။ ဒီအေၾကာင္းေတြေျပာရင္း ကိုယ့္မိတ္ဆြတစ္ေယာက္ သူ႔ငယ္စဥ္ဘ၀က သူက်င္လည္ခဲ့ဖူးတဲ့ ဘ၀ နဲ႔ အခုလက္ရႇိဘ၀မႇာ သူႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ့ စိတ္မခ်မ္းေျမ့စရာေတြအေၾကာင္း ကိုယ့္ကိုေျပာျပခဲ့တာေတြကုိ သတိရသြားမိပါတယ္။ အသက္ ၁၆ ႏႇစ္ ၁၇ ႏႇစ္ အရြယ္ငယ္ရြယ္စဥ္ဘ၀က ကုိယ့္မိတ္ေဆြဟာ သူ႔ရဲ႕ေမြးရပ္ၿမိဳ႕ေလးမႇာ အဲဒီတုန္းကအေခၚနဲ႔ ေျပာရရင္ လမ္းသူရဲျဖစ္ပါတယ္။ ကုိယ့္မိတ္ေဆြနဲ႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း လမ္းသူရဲတစ္စုလူ ၂၀ ေလာက္ဟာ အားလံုးစက္ဘီး ကုိယ္စီ ရႇိၾကပါတယ္။ သူတုိ႔ဟာ ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ညဘက္ တစ္ၿမိဳ႕လံုး စက္ဘီးေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္ပတ္ေနေလ့ရႇိၾကပါတယ္။ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမႇာ ရန္ကုန္တို႔ မႏၲေလးတို႔ကလာတဲ့ လူစိမ္းေတြ ကုိေတြ႔လို႔ သူတို႔မ်က္စိထဲမႇာ ေထာင့္မက်ဳိးဘူးထင္ရင္ အသားလြတ္သြားၿပီး ရန္စၾကရန္ျဖစ္ၾကလုိ႔ အခ်ဳပ္ခန္းထဲလည္း မၾကာခဏ ေရာက္ၾကပါတယ္။ ညည ဘိလိယက္ခံုနဲ႔ ေတြ႔ကရာကင္းတဲေတြမႇာ အိပ္ၾကပါတယ္။ ကုိယ့္မိတ္ေဆြ ကုိယ့္ကုိေျပာခ်င္တာက လူငယ္ေတြဟာ သူတုိ႔ ဘ၀ကုိ သူတုိ႔ ဂ႐ုစုိက္ခ်င္ၾကတာထက္ ပတ္၀န္းက်င္က သူတုိ႔ကုိ ဘယ္လုိသေဘာထားတယ္ ဘယ္လုိဂ႐ုျပဳတယ္ဆုိတဲ့အေပၚမႇာ ပုိအရသာခံခ်င္ၾကတယ္ ဆုိတာကို ေျပာခ်င္တာပါပဲ။ ကုိယ့္မိတ္ေဆြဟာ သူငယ္စဥ္တုန္းက'ဒီေကာင္က လမ္းသူရဲ'လုိ႔ သူမ်ားေျပာတာကုိပဲ စိတ္ထဲမႇာက်ိတ္ၿပီး အဟုတ္ထင္ေက်နပ္ေနခဲ့မိတာကို အခုမႇ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္လုိ႔ ကုိယ့္ကုိေျပာျပပါတယ္။ ျပႆနာက အမႇားအမႇန္ကုိ ခြဲျခားၿပီး သူနားလည္ေအာင္ေျပာျပေပးမယ့္သူ သူ႔အနားမႇာ ရႇိမေနခဲ့ျခင္းပါပဲ။ သူမ်ား night club တက္လုိ႔ အဟုတ္ႀကီးထင္ၿပီး ဂုဏ္ယူခ်င္စိတ္ေၾကာင့္ ကုိယ္လုိက္ တက္တာ၊ သူမ်ားေဘာင္းဘီတုိ၀တ္လုိ႔ ကုိယ့္ေပါင္အသားအေရာင္နဲ႔ လုိက္မႇန္းမသိ မလုိက္မႇန္းမသိ ကုိယ္လုိက္၀တ္တာ၊ သူမ်ားစီးကရက္ေသာက္လုိ႔ ကုိယ့္တစ္ကုိယ္လုံး အနံအေစာ္ခံ ႏႈတ္ခမ္းေတြ အျပာခံၿပီး တစ္ရက္ကုိ စီးကရက္ အလိပ္ ၅၀ ေလာက္ မကုန္ကုန္ေအာင္ လုိက္ေသာက္တာေတြဟာ ပတ္၀န္းက်င္က ကုိယ့္အေပၚ ျမင္တဲ့အျမင္ေတြအေပၚမႇာ လုိက္အရသာခံခ်င္လုိ႔ လုပ္ၾကတာျဖစ္တယ္လုိ႔ ကိုယ့္မိတ္ေဆြက ဆုိပါတယ္။ ေဆာ္ဒီလုိႏုိင္ငံမ်ိဳးမႇာ လူငယ္ေတြ ဒီလုိမလုပ္ေအာင္ဥပေဒနဲ႔ တားခ်င္ရင္တားလုိ႔ ရႏုိင္ေလာက္ေပမယ့္ က်န္တဲ့ႏုိင္ငံေတြမႇာေတာ့ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ မထင္ပါဘူး။ ခ်မ္းသာတဲ့ ႏုိင္ငံပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆင္းရဲတဲ့ႏုိင္ငံပဲ ျဖစ္ျဖစ္ တာ၀န္ရႇိတဲ့ လူေတြေရာ ျပည္သူေတြကပါ ဒီလုိမ်ိဳးကိစၥေတြကုိ လ်စ္လ်ဴ႐ႈၿပီး ေမ့ေနၾကမယ္ဆုိရင္ ကေလးေတြဟာ အထိန္းမရႇိတဲ့ ခ်ည္ခင္လုိ လမ္းလြဲကုိ ေရာက္သြားၾကမႇာပါပဲ။  ကိုယ့္မိတ္ေဆြဆက္ေျပာတာက အခုကုိယ္တုိ႔ႏုိင္ငံက တခ်ိဳ႕စာသင္ေက်ာင္းေတြနားမႇာသာမက ကုိယ့္ေက်ာင္းေရႇ႕က ၀န္ထမ္းသက္သာ အခန္းေတြမႇာေတာင္ ဘီယာဆိုင္ေတြ ဖြင့္ထားတာကုိေတြ႔ေနရတဲ့ အေၾကာင္းပါပဲ။ ေက်ာင္းဆင္းတဲ့ အခါတုိင္း ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ ေက်ာင္းသားေလးေတြဟာဆုိင္ထဲမႇာ ဘီယာေသာက္ေနတဲ့လူေတြကုိ  မျမင္ခ်င္မႇအဆုံး ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ေတြ႔ေနရတယ္တဲ့။ ကိုယ့္မိတ္ေဆြေျပာတာေတြ အမ်ားႀကီးထဲက ဒီတစ္ခုတည္းပဲ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ တစ္ည လံုး တဒိန္႔ဒိန္႔ကိစၥအေၾကာင္းေတြကုိေတာ့ ေျပာမေနခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ ေလာကမႇာ လူဟာ 'ေဂါေဏန ေဂါေဏာ သမေဏန သမေဏာ' ပါပဲ။ အထူးသျဖင့္ လူ့၀န္းက်င္ထဲ စ၀င္ကာစကေလးေတြရဲ႕ ဘ၀မႇာ တံငါနားနီးတံငါ မုဆိုးနားနီးမုဆိုး ဆုိသလုိ ပတ္၀န္းက်င္ေပၚမူတည္ၿပီး ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္စ႐ုိက္ေတြလုိက္ ေျပာင္းလဲသြားေလ့ ရႇိၾကတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္မုိ႔ လူႀကီးေတြဟာ သူတုိ႔ေလးေတြရဲ႕ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ဂ႐ုမျပဳဘဲ လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားလုိ႔ မျဖစ္ေတာ့ပါဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ 'ႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံရဲ႕ ျပဳမူက်င့္ႀကံပုံေတြဟာ ကေလးေတြရဲ႕ အက်င့္စာရိတၲကုိ ပ်က္စီးယုိယြင္းေစတယ္ဆုိရင္ အဓိကနစ္နာသူဟာ အဲဒီႏုိင္ငံပဲျဖစ္လိမ့္မယ္'လုိ႔ အေမရိကန္ စာေရးဆရာမႀကီး 'ပါးလ္အက္စ္ဘတ္'(Pearl S Buck)ေျပာခဲ့တာေလး ကုိပဲ သတိရေနမိပါေတာ့တယ္။

သတင္းမီဒီယာမ်ားအေပၚ ထုတ္ေ၀ခြင့္ ပိတ္ပင္ျခင္း၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ားျပဳလုပ္ျခင္းမ်ားႏႇင့္ ပတ္သတ္၍ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ ေကာ္မတီ(ယာယီ)က ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ (၇) ခ်က္ ထုတ္ျပန္

သတင္းမီဒီယာမ်ားအေပၚ ထုတ္ေ၀ခြင့္ ပိတ္ပင္ျခင္း၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈမ်ားျပဳလုပ္ျခင္းမ်ားႏႇင့္ ပတ္သတ္၍ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ ေကာ္မတီ(ယာယီ)က ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ (၇) ခ်က္ ထုတ္ျပန္

Thursday, 02 August 2012 01:21

သတင္းမီဒီယာမ်ားအေပၚ ထုတ္ေ၀ခြင့္ ပိတ္ပင္ျခင္း၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ျခင္းမ်ားႏႇင့္ပတ္သက္၍ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ေကာ္မတီ (ယာယီ)က ထုတ္ျပန္ေၾကညာခ်က္ ၇ ခ်က္ကုိ ထုတ္ျပန္ေၾကညာခဲ့ေၾကာင္း သတင္းရရႇိပါသည္။ ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္ေန႔ ေန႔လည္ ၃ နာရီအခ်ိန္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရႇိ ေတာ္၀င္ႏႇင္းဆီစားေသာက္ဆုိင္တြင္ ျပည္တြင္းဂ်ာနယ္ႏႇစ္ေစာင္ ထုတ္ေ၀ခြင့္ ယာယီရပ္နားခံရျခင္း ကိစၥႏႇင့္ပတ္သက္၍ သတင္းမီဒီယာသမားမ်ား၏ အေရးေပၚအစည္း အေ၀း ေခၚယူခဲ့ၿပီး အဆုိပါသတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ေကာ္မတီ(ယာယီ)ကုိ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ အဆုိပါ သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ေကာ္မတီ(ယာယီ)ကုိ အဖြဲ႔၀င္ ၂၃ဦးျဖင့္ ဖြဲ႔စည္းခဲ့ၿပီး ယင္းေကာ္မတီေအာက္တြင္ ေကာ္မတီခြဲ သုံးခုထားရႇိကာ လုပ္ငန္းျဖစ္ေျမာက္ေရးေကာ္မတီတြင္ ကုိသာလြန္ေဇာင္းထက္(ဗီးနပ္ဂ်ာနယ္ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာ)၊ကုိသူရေအာင္ (Messenger ဂ်ာနယ္ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာ)၊ ကုိေ၀ၿဖိဳး (Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္)၊ကုိႏုိင္မင္းေ၀(The Voice Weekly ဂ်ာနယ္ သတင္းေထာက္ခ်ဳပ္)၊ မနန္းလြင္၊ မညိဳမီသင္း ၊ဦးေက်ာ္ျမင့္တုိ႔ျဖင့္ လည္းေကာင္း သတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ေကာ္မတီ(ယာယီ) ျပန္ၾကားေရးေကာ္မတီတြင္ ကုိသက္ဇင္၊ ကုိေဇာ္သက္ေထြး(ျမန္မာစာနယ္ဇင္းသမဂၢ) ၊ ကုိေက်ာ္ဆန္းမင္းတို႔ျဖင့္ လည္းေကာင္း ဆႏၵထုတ္ေဖာ္ေရးႏႇင့္ စည္း႐ုံးေရးေကာ္မတီတြင္ က်န္ ေကာ္မတီ၀င္အားလုံးျဖင့္လည္းေကာင္း အသီးသီး ဖြဲ႔စည္းခဲ့ေၾကာင္း သိရပါသည္။ ယင္းသတင္းလြတ္လပ္ခြင့္ေကာ္မတီ(ယာယီ)၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္၇ခ်က္မႇာ -   (၁) ပိတ္ပင္ခံထားရေသာ The Voice Weekly ဂ်ာနယ္ႏႇင့္ Envoy ဂ်ာနယ္၊ လွ်ပ္တစ္ျပက္ တုိ႔ကုိ ခ်က္ခ်င္း ထုတ္ေ၀ခြင့္ေပးရန္ မွတ္ခ်က္။  ။ လွ်ပ္တစ္ျပက္ ဂ်ာနယ္ကို ၾသဂုတ္လ ၉ ရက္ေန႔မွ စတင္ျပီး ျပန္လည္ထုတ္ေ၀ခြင့္ ျပဳလိုက္ေၾကာင္း စာေပစိစစ္ေရးမွ  ၾသဂုတ္လ ၁ ရက္ေန႔ညေနပိုင္းက အေၾကာင္းၾကားခဲ့သည္ဟု သိရသည္။) (၂) ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကုိ ထိခုိက္ေစသည့္ ေနာက္ျပန္ဆြဲေသာ မည္သည့္ပုဂၢဳိလ္၊ မည္သည့္လုပ္ရပ္မ်ဳိးကုိမဆို အေရးယူ ဖယ္ရႇားေပးရန္ (၃) ၁၉၆၂ ခုႏႇစ္ ပုံႏႇိပ္အက္ဥပေဒႏႇင့္ မီဒီယာမ်ားကုိ ဖိႏႇိပ္ကန္႔သတ္ထားေသာ ဥပေဒမ်ားကုိ ခ်က္ခ်င္း ဖ်က္သိမ္းေပးရန္ (၄) သတင္းမီဒီယာမ်ားအေပၚ အေရးယူမႈမ်ားကုိ ထပ္မံလုပ္ေဆာင္ျခင္း မျပဳရန္ (၅) က်င့္၀တ္ႏႇင့္အညီ ေရးသားေဖာ္ထုတ္ေသာ မည္သည့္ေရးသားမႈမ်ားကုိ အစုိးရက ဥပေဒေၾကာင္းအရ တရားစြဲမႈမ်ားကုိ ခ်က္ခ်င္းရပ္ဆုိင္းရန္ (၆) မီဒီယာသမားမ်ား သေဘာဆႏၵမပါ၀င္ဘဲ ေရးဆြဲထားသည့္ မည္သည့္မီဒီယာဥပေဒကုိမဆုိ လက္မခံပါ။ (၇) လက္တေလာျဖစ္ပြားေနေသာ စာေပလြတ္လပ္ခြင့္ ဆုံး႐ႈံးမႈမ်ားအတြက္ မီဒီယာမ်ားအား ႏုိင္ငံေတာ္၏ တာ၀န္အရႇိဆုံး ပုဂၢိဳလ္က အျမန္ဆုံး ေတြ႔ဆုံေျဖရႇင္းေပးရန္ ဟူသည့္အခ်က္မ်ားျဖစ္ပါသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအ၀င္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ၃ ဦး၏ ေဆြးေႏြးခ်က္အရ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္တြင္ အတည္ျပဳမည့္ ၂၀၁၂ခုႏွစ္၊ တကၠသိုလ္ ပညာေရးဥပေဒၾကမ္းကို ရပ္ဆိုင္းကာ အသစ္ျပန္လည္ျပင္ဆင္ ေရးဆြဲသြားမည္

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအ၀င္ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ၃ ဦး၏ ေဆြးေႏြးခ်က္အရ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္တြင္ အတည္ျပဳမည့္ ၂၀၁၂ခုႏွစ္၊ တကၠသိုလ္ ပညာေရးဥပေဒၾကမ္းကို ရပ္ဆိုင္းကာ အသစ္ျပန္လည္ျပင္ဆင္ ေရးဆြဲသြားမည္

Thursday, 02 August 2012 10:41

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္တြင္ ေဆြးေႏြးေနစဥ္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအ၀င္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားျဖစ္သည့္ သူရဦးေအာင္ကို၊ ေဒၚတင္ႏြယ္ဦးတို႔၏ ေဆြးေႏြးခ်က္အရ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္တြင္ အတည္ျပဳမည့္ ၂၀၁၂ခုႏွစ္၊ တကၠသိုလ္ပညာေရး ဥပေဒၾကမ္းကို ရပ္ဆိုင္းကာ အသစ္ျပန္လည္ ျပင္ဆင္ ေရးဆြဲသြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ျပည္သူ႔ လႊတ္ေတာ္ဥကၠဌ သူရဦးေရႊမန္းက ဇူလိုင္လ ၃၁ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပသည့္ ပထမအႀကိမ္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ စတုတၳပုံမွန္ အစည္းအေ၀းတြင္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ၂၀၁၂ခုႏွစ္၊ တကၠသိုလ္ပညာေရး ဥပေဒၾကမ္းကို ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္၊ ပညာေရးျမႇင့္တင္မႈ ေကာ္မတီ မွ ေရးဆြဲ တင္သြင္းထားျခင္းျဖစ္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အပါအ၀င္ အျခား ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စား လွယ္မ်ားမွတင္သြင္းထားသည့္ ျပင္ဆင္ခ်က္အဆို ၆၆ခုကို ေဆြးေႏြးကာ အတည္ျပဳျပဌာန္းႏိုင္ရန္ စီစဥ္ထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရသည္။ ၎ဥပေဒၾကမ္းကို စတင္ မေဆြးေႏြးမွီ ေဒၚတင္ႏြယ္ဦးက “တင္သြင္းလာတဲ့ ပညာေရးဥပေဒၾကမ္း မွာ တကၠသိုလ္မ်ား ႀကီးၾကပ္ေရးအတြက္ ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာန၊ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ေခါင္းေဆာင္သည့္ တကၠသိုလ္မ်ား ဗဟိုေကာင္စီ၊ တကၠသိုလ္မ်ားစီမံခန္႔ခြဲေရးအတြက္ ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာနက တိုက္႐ိုက္စီမံခန္႔ခြဲျခင္း၊ တကၠသိုလ္ပညာေရးအဖြဲ႕မ်ား ေကာင္စီ၏ ဥကၠဌမွာ ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာန ၀န္ႀကီးျဖစ္ျခင္း၊ တကၠသိုလ္မ်ား၏ ဘ႑ာေရးအရအသုံးႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရဌာန မ်ားနည္းတူ က်ခံသုံးစြဲရျခင္းတို႔ပါ ရွိေပရာ တကၠသိုလ္ဆိုသည္မွာ လြတ္လပ္စြာ ပညာရွာမွီးဆည္းပူးရာ ဌာနမ်ားမဟုတ္ေတာ့ဘဲ အစိုးရ၏ ဗ်ဴ႐ိုကေရစီယႏၲရားတြင္ အပါအ၀င္ ဌာနတစ္ခုျဖစ္ေနပါတယ္။ ထို႔ေၾကာင့္ ယေန႔တင္သြင္းလာသည့္ တကၠသိုလ္ပညာေရး ဥပေဒၾကမ္းအား လႊတ္ေတာ္မွ လက္မခံပယ္ခ်သင့္ပါေၾကာင္းႏွင့္ လက္ရွိအေျပာင္းအလဲ ႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္မည့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ တကၠသိုလ္မ်ား တည္ေဆာက္ေရးအတြက္ လိုအပ္သည့္ တကၠသိုလ္ဥပေဒသစ္မ်ား ျပဌာန္းေပးပါရန္ႏွင့္ တင္သြင္းလာသည့္ တကၠသိုလ္ပညာေရး ဥပေဒၾကမ္းကို ကန္႔ကြက္ပါေၾကာင္း တင္ျပအပ္ပါတယ္” ဟုေျပာၾကားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ သူရဦးေအာင္ကို က “ယခုတင္သြင္းလာေသာ တကၠသိုလ္ ပညာေရးဥပေဒၾကမ္းသည္ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္ကာလ ဆိုရွယ္လစ္စနစ္ကို အေထာက္အကူျပဳသည့္ ဥပေဒကို မြမ္းမံျပင္ဆင္ထားေသာ ဥပေဒၾကမ္းျဖစ္ေၾကာင္း ေလ့လာ သိရွိႏိုင္ပါတယ္။ တကၠသိုလ္မ်ား၏  အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ သင္ၾကားေရး၊ ဘ႑ာေရး၊ စည္းကမ္း ထိန္းသိမ္းေရးစသည့္ အေရးကိစၥအားလုံးကို ၀န္ႀကီးဌာနက ထိန္းခ်ဳပ္ထားေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာ အဆင့္မီတကၠသိုလ္ျဖစ္ရန္ အတြက္ လိုအပ္ခ်က္မွာ လြတ္လပ္ေသာ တကၠသိုလ္ေကာင္စီ ဖြဲ႔စည္းလ်က္ လြတ္လပ္စြာစီမံ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ျပဳရန္၊ လြတ္လပ္ေသာ သင္ၾကားေရး မဟာဌာနႀကီးမ်ားဖြဲ႕စည္း လ်က္ သင္႐ိုးဇယားမ်ားကို ေခတ္ ႏွင့္အညီ အစဥ္ျပဳျပင္ေရးဆြဲျပဌာန္းရန္၊ အျခားနည္းလမ္းျဖင့္ လြတ္လပ္စြာ ရန္ပုံေငြရွာေဖြခြင့္ သုံးစြဲခြင့္ျပဳရန္၊ ႏိုင္ငံျခားသားပညာရွင္မ်ား၊ သင္ၾကားေရးဆရာမ်ား ဌားရမ္းခြင့္ျပဳရန္၊ အေဆာင္ပါ၀င္ေသာ တကၠသိုလ္မ်ား တည္ေထာင္ခြင့္ျပဳရန္၊ သီျခားရပ္တည္ႏိုင္ေသာ တကၠသိုလ္ျဖစ္ရန္ လိုအပ္ခ်က္မ်ား ပံပိုးေပးရန္တို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ယခုကာလမ်ဳိးတြင္ တင္သြင္းလာေသာ တကၠသိုလ္ပညာေရးဥပေဒ ၾကမ္းသည္  ေခတ္စနစ္တို႔ႏွင့္အံ၀င္ ေလ်ာ္ညီျခင္းမရွိပါေၾကာင္း တင္ျပအပ္ပါတယ္”ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ဆက္လက္၍ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေဆြးေႏြးရာတြင္ “ကြၽန္မ ဒီတကၠသိုလ္ပညာေရး ဥပေဒၾကမ္းကို အင္မတန္မွစိတ္၀င္စားခဲ့တာေၾကာင့္မို႔လို႔ လႊတ္ေတာ္ကိုစၿပီး တက္ကတည္းက ကြၽန္မဥကၠဌႀကီးကို ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥပေဒ ၁၀(ခ)အရေရာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္နည္းဥပေဒ ၁၅၈ (င)အရေရာ တင္သြင္းခဲ့ပါတယ္။ ၁၅၈(င)ကေတာ့ ဥပေဒၾကမ္းတစ္ခုကို မည္သည့္အဆင့္မွာေရာက္ရွိ ေစကာမူ ဥကၠဌႀကီးရဲ႔ သေဘာတူညီ ခ်က္နဲ႔ ဥပေဒၾကမ္းကို ေဆြးေႏြးျခင္း ကို ေရႊ႕ဆိုင္းေပးရန္ အဆိုတင္သြင္း ဖို႔ ကြၽန္မေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လႊတ္ေတာ္႐ုံးကေန ဒီဥပေဒတင္သြင္းခဲ့ တာလည္း ၾကာၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ ကြၽန္မအေနနဲ႔ေဆြးေႏြးျခင္တာေတြ ရွိရင္ ျပင္ဆင္ခ်က္ဇယားအရပဲ ထည့္သြင္းၿပီးေျပာပါဆိုၿပီး အေၾကာင္း ၾကားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါ ေၾကာင့္မို႔လို႔ ဒီျပင္ဆင္ခ်က္ဇယား ထဲမွာပဲ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကြၽန္မျပင္ဆင္ခ်င္တဲ့ အပိုင္းေတြကို ျပင္ဆင္ၿပီးေတာ့ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ မလုံေလာက္ပါဘူး။ ဒါနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ကြၽန္မတို႔ အေနနဲ႔ အမ်ားႀကီးပိုၿပီး က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ ေဆြးေႏြးခ်င္ပါတယ္။  ဒါေပမယ့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္႐ုံးကေန ဒါဟာေဆြးေႏြးဖို႔ေနာက္က် သြားၿပီလို႔ ေျပာတာေၾကာင့္ ေဆြးေႏြးပိုင္ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး။ ဒီလိုပဲ ဇယား အရ တင္သြင္းခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရွ႕က လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ၂ ဦး ေျပာသြားတဲ့အတိုင္းပဲ ဒီဥပေဒတစ္ခုလုံးကို ျပန္လည္ၿပီး သုံးသပ္ ေဆြးေႏြးသင့္တယ္လို႔ ကြၽန္မအေန နဲ႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌႀကီးနဲ႔တစ္ကြ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား အားလုံးဟာ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥပေဒ၊ နည္းဥပေဒေတြအရ ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆို ရင္ ဒီဥပေဒၾကမ္း တစ္ခုလုံးကို ျပန္လည္ ေဆြးေႏြးၿပီး ဒီႏိုင္ငံ၊ ဒီကာလ၊ ဒီကမၻာႀကီးနဲ႔ ပိုၿပီးသင့္ေတာ္မယ့္ ဥပေဒၾကမ္းတစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာေရး အတြက္ လုပ္ေဆာင္ေပးၾကပါလို႔ ကြၽန္မအေနနဲ႔ ေမတၱာရပ္ခံခ်င္ပါတယ္” ဟုေျပာၾကားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ပညာေရး၀န္ႀကီး ဌာနျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ေဒါက္တာ ျမေအးက private school မ်ား ၂၀၁၂ခုႏွစ္အတြင္း အေကာင္အထည္ ေဖာ္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျပည္တြင္း တကၠသိုလ္အခ်ဳိ႕ႏွင့္ ျပည္ပတကၠသိုလ္မ်ား ခ်ိတ္ဆက္ေဆာင္ရြက္သြားရန္ရွိေၾကာင္း၊ အဆိုရွင္ ႏွစ္ဦးတင္ျပသည့္ autonomous  university မ်ား၊ national university မ်ားျဖစ္ရန္ အလွမ္းမေ၀းေတာ့ေၾကာင္း ျပန္လည္ရွင္းလင္းခဲ့သည္။ ထိုအခါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က “သက္ဆိုင္ရာ၀န္ႀကီးဌာနက ရွင္းျပသြားတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ခုနက ကိုယ္စားလွယ္ ၂ ဦးေျပာသြားတဲ့ အခ်က္နဲ႔ ကြၽန္မ ျပင္ထားတဲ့အခ်က္ေတြက အခု ျမန္မာႏိုင္ငံက တကၠသိုလ္ေတြဟာ ႏိုင္ငံျခားတကၠသိုလ္ေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ေရးကို အဓိကထားၿပီးေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တကၠသိုလ္မ်ားနဲ႔ လြတ္လပ္စြာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို ေျပာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္မို႔လို႔ တကၠသိုလ္အသီးသီးရဲ႕ လႊတ္လပ္ပိုင္ခြင့္ရွိဖို႔အတြက္ ပညာေရး၀န္ႀကီး ဌာနရဲ႕ ၾသဇာအာဏာေလ်ာ့ခ်ေရးကို အဓိကထားၿပီး ေျပာတာလို႔ ကြၽန္မ နားလည္ပါတယ္။လႊတ္ေတာ္ကိုယ္ စားလွယ္ ၂ေယာက္လည္း ဒီအတိုင္း ပဲ ေျဖသြားတာပါ။ကြၽန္မရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကလည္း ဒီလိုပဲျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဘယ္လိုပဲ ႏိုင္ငံျခား တကၠသိုလ္ေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ေန၊ ဆက္သြယ္ေန ဒီဆက္သြယ္မႈကို ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာနကေန အုပ္စည္း ထားမယ္ဆိုရင္ ေခတ္နဲ႔ေလွ်ာ္ညီတဲ့ လႊတ္လပ္တဲ့ တကၠသိုလ္ေတြ မေပၚလာႏိုင္ဘူးလို႔ ကြၽန္မထင္တဲ့ အေၾကာင္း ေလးစားစြာေျပာၾကား လိုပါတယ္”ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌ၏ ခြင့္ျပဳခ်က္အရ ျပည္သူ႔ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ ဦးသိန္း ညြန္႔မွ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥပေဒ ၁၅၈ပုဒ္မခြဲ (ဃ)တြင္ပါ၀င္သည့္ အတိုင္း ဥပေဒၾကမ္းေဆြးေႏြးျခင္း ကို ေရြ႕ဆိုင္းေပးရန္ အဆိုတင္သြင္းခဲ့ရာ အဆိုကို ကန္႔ကြက္မည့္သူမရွိသည့္အတြက္ အဆိုအတည္ျဖစ္ ေၾကာင္း ေၾကညာခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ တကၠသိုလ္ပညာေရး ဥပေဒၾကမ္းကို ဥပေဒၾကမ္း ေကာ္မတီ၊ ဥပေဒေရးရာႏွင့္အထူး ကိစၥရပ္မ်ား ေလ့လာသုံးသပ္ေရး ေကာ္မရွင္၊ သက္ဆိုင္ရာ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီးဌာန၊ စိတ္၀င္စားၾကေသာ လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ား ၫိႈႏိႈင္းေရးဆြဲကာ လႊတ္ေတာ္ဆႏၵရယူကာ ဆက္လက္ေဆာင္ရြက္သြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌက ေျပာၾကားခဲ့သည္။